Şeyda Anaç
@Sekoletto
Kitap bir mültecinin yaşamını anlatıyor. Tam evlilik arifesinde nişanlısı öldürülen yaralı bir adam. İsveç’e kaçıp yaşamını sürdürmeye çalışır fakat anıları onu rahat bırakmaz. Sürekli gördüğü halisünasyonlar ve ‘hastalık hastası’ yapısı yüzünden hastaneye yatar. Tam iyileşmeye başladığı sıralarda hastanede karşılaştığı yaşlı bir adam onu dayanılmaz çıkmazlara sokar. Özlem dehşet duygusunu bastırabilir mi? Ait olma duygusu, nefretten baskın çıkabilir mi? Nefret unutulabilir mi?
Karşılaştığı bu yaşlı adam eski bakanlardan biridir. Beynindeki urdan dolayı burada tedavi altına alınan bu adam kahramanımızın nişanlısının öldürülmesinde payı olan isimlerden biridir. Kahramanımız onu ilk gördüğü andan itibaren gittikçe artan bir nefretle cinayet planları yapmaya başlar. Fakat zaten yaşlı ve her gün ölmek için yalvaran bu adamı öldürmek içindeki acıları dindirebilecek mi? Yoksa bu yaptığı ezeli düşmanına bir iyilik mi olacak?
Zülfü Livaneli bu kitabı iki ayrı gözlemci gözüyle yazmış. Kitabın ilk bölümünü yazarın anlatımıyla okurken diğer bölümde ana kahramanın anlatımıyla karşılaşıyoruz. Livaneli bu iki anlatımı kahramanımızın kitaba notları olarak aktarmış. Hal böyle olunca da kitabın iki ayrı sonu oluyor. Biri hayalci yazarımızın sonu, diğeri gerçek son.. Kitabın iki farklı açıdan yazılması ne kadar yaratıcı ve güzelse sonda yapılan bu ikilemde o kadar yanlış ve itici olmuş bana göre. Birinci sonu bekleyen ve ikinci sonu bekleyen okuyucu kitlesinin hepsini birden tatmin etmeye çalışmak büyüyü bozmuş. Oysa çok ama çok beklenmedik şeyler çıkabilirdi bu kadar akıcı ve yaratıcı bir kitaptan açıkçası daha yaratıcı bir son beklerdim. Yine de okunası bir kitap umarım siz beğenirsiniz iyi okumalar :)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
