Birine karşı sevgi beslememizin nedeni onun güzel, iyi kalpli veya iyi ahlaklı olması değil. İnsan bunları bilgeliğin ya da deneyimin çok da işe yaramadığını kavradığında, yani en sonunda anlıyor belki. Hayattan aldığımız ders bu, tamam, teselli etmiyor ama bir tür ders işte.
Yani kabul etmemiz gerek; birini seviyorsak, bunun nedeni karşımızdaki kişinin sahip olduğu karakter özellikleri değil. Sadece güzel olması da değil; özel olacak ama öylesi de var: Çirkin, kambur ya da yoksul olması da değil. Seviyoruz sadece!
Her insan yaşadığı her şeyi tek başına yaşardı!
Hatalar tek başına yapılır, herkes yalnız ölürdü! Öğütler ve bilgelikleri herkes kendi başına edinirdi, bunlar kan ve ateşle satın alınmaz, bu şekilde elde edildiğinde de faydası olmazdı.
"Mazimiz karanlık, halimiz kararsız, istikbalimiz meçhul, hissiyatımız muamma, ahlakımız dermansız... Ortada sağlam kalan hangi hakikatler var? İnsanların içinde bize benzemeyenler varsa el kaldırsın... Hepimiz gülüncüz. İliklerimize kadar gülünç… Birbirimizden ibret almaya kalkışmamız daha gülünç değil midir? Ben neyim ki diğer insan olan benden ibret alıyorum..."