Sanki yaşayacağım kadar yaşamış,yürüyeceğim kadar yol yürümüştüm de bir uçurumun kenarına gelmiştim,önümde yok oluştan başka hiçbir şeyin olmadığını apaçık bir şekilde görebiliyordum.
Hayatım durma noktasına gelmişti.Soluk alabiliyor,yiyebiliyor,içebiliyor,uyuyabiliyordum.Bunları yapmamak zaten elimde olan bir şey değildi.Ama yaşamıyordum,çünkü gerçekleştirmeyi mantıklı bulabileceğim hiçbir arzum yoktu.Bir şeyi arzu ettiğim takdirde peşinen biliyordum ki, bu arzumu tatmin edeyim ya da etmeyeyim,sonuçta bundan hiçbir şey çıkmayacaktı.Şayet bir peri gelip bana arzularımı gerçekleştirmeyi teklif edecek olsa,ben ne isteyeceğimi bilmiyordum.