Yaşlıların yalnızlıklarıyla ne tuhaf bir ilişkileri olduğunu düşündüm. Yalnızlıklarına hem delicesine bağlıydılar, en yakınlarına bile tahammül edemiyorlardı hem de şiddetle korkup kurtulmak istiyorlardı. Yalnızlık avuçlarında bir kor parçası gibi duruyordu, ne kimseye vermeye kıyabiliyorlar, ne yanmaktan kurtulabiliyorlardı.
Humeyni açılmayı yasaklıyordu. Bu nasıl bir düzendi böyle Rejimlerin insanlara kendilerini rahat hissettikleri, özgürce yaşayabilecekleri ortamlar sunmaları gerekirken/sürekli şöyle giyin, böyle açıl demeleri ne saçmaydı
Hayatlarımızla ilgili başka nasıl kararlar alınacaktı ve biz seyirci kalacaktık.