Selim Üstüner
@SelimUstuner
Mâzi tarlasının hâsılâtının, mürûr-i zaman süzgecinde un ufak olup nisyân derelerinde inhilâle maruz kalmaktan, ehemmiyeti ve müessiriyeti sayesinde kurtulmuş veya kurtulması kanaatimce icab etmiş olan kısmıdır yazdıklarım.
İstanbul
84 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Para ile her şey elde edilemez...
Mesela;
Yemek alınır ama İŞTAH alınamaz..
İlaç alınır ama SAĞLIK alınamaz..
Bilgi alınır ama BİLGELİK alınamaz..
Gösteriş alınır ama GÜZELLİK alınamaz..
Eğlence alınır ama NEŞE alınamaz..
Tanıdık alınır ama DOST alınamaz..
Hizmetçi alınır ama SADAKAT alınamaz..
Boş vakit alınır ama HUZUR alınamaz..
Hasılı para ile her şeyin kabuğu alınır fakat
hiçbir şeyin özü alınamaz...
Reklam
Gam üstüne gam verilir. Tâ ki; gelene sevinmeyene, gidene üzülmeyene kadar.
| Ahmet Âmiş Efendi
Oyunda kaybedince suratı asmak ve kazanınca alâim-i sürûr ibraz etmek adâb-ı muaşerete muhaliftir.
-Lütfî Simâvî / Teşrîfât ve Adâb-ı Muaşeret
Adât-ı Milliyemizde en ziyade şâyân-ı takdîr (övgüye layık) olan cihetlerin (yönlerin) biri de ebeveyne ve büyüklere karşı gösterilen hürmet idi. Eski terbiyemizde peder ve validenin rızasını tahsîl etmeye (elde etmeye) pek ziyade itina edilirdi. Hatta evlad saçlı sakallı olsa bile pederin yanına girer iken hürmetkârane (saygılı) bir vaziyet alır, otur demeden oturmaz ve huzurunda kat'iyyen sigara içmezdi. Peder ve valideye daima 'siz' diye hitab olunurdu. Bu teşrîfât ebeveyn ile evlad beynindeki (arasındaki) rabıta-i muhabbete (sevgi bağına) halel (eksiklik) getirmediğinden başka bilakis o alakayı (bağı) takviye ederdi (güçlendirirdi). Peder ve valide çocuklarına karşı hâmî (koruyucu gözetici) ve nâsih (nasihat eden) rolünü ifa eder (yerine getirir) ve onları güzel misallerle tenvîr (aydınlatır) ve îkaz (uyarırlardı) ederlerdi.
Bu usul dairesinde terbiye gören ve çocuklarını büyüten zevc ve zevce birbirine söyleyeceği sözleri ve edecekleri serzenişleri aralarında yalnız iken söyler ve ederler ve evlatlarına bir şey sezdirmezlerdi. Bazı eski aileler istisna edilirse bu iyi terbiye de meatteessüf yavaş yavaş zail olmaktadır. (Yok olmaktadır)
Mahalle çocuğu dediğimiz etfâlin (çocukların) ağıza alınmasından haya edilecek şütûm-ı galîza (ağır çirkin sözler) isti'mal etmeleri (kullanmaları) terbiye-i ibtidaiyyeden yani ebeveynlerinden hüsn-i misal (güzel örnek) görmediklerinden ve çocukların işitmeleri caiz olmayan bir takım sözlerin yanlarında telaffuz olunduğundan neş'et ettiğine (kaynaklandığına) hiç şüphe etmemelidir.
-Lütfî Simavî / Teşrîfât ve Âdâb-ı Muaşeret