Selin Bozkurt
@Selin12344
Yaban Mersini Toplayıcıları, 1962 yazında Kanada'dan yaban mersini toplamak için mevsimlik işçi olarak Maine eyaletine gelen Kızılderili bir ailenin en küçük çocuklarının kaybolmasını konu ediniyor. Metin boyunca Ruthie'nin kaybolmasını ve sonrasındaki olayları iki anlatıcının ağzından dinliyoruz. İlk anlatıcı Ruthie kaybolmadan önce onu en son gören abisi Joe. İkinci anlatıcı ise Norma isimli başka bir ailede büyüyen bir karakter.
Joe ve hayatı boyunca yaşadığı suçluluk duygusu, bastırdığı öfke ile baş etmeye çalışan ve bunu yaparken etrafındaki herkesi uzaklaştıran bir karakter. Norma ise annesi tarafından sıkı bir şekilde korunan, babasıyla mesafeli bir ilişkisi olan, aslında sevgisiz bir ailede büyüyen bir karakter. Metin boyunca bu iki anlatıcın gözünden Ruthie'nin kayboluşu, Norma'nın yalnızlığı ve sevgiye duyduğu açlık, yas, kimliğin keşfi gibi farklı olguları içeren katmanlı bir hikaye okuyoruz. Metnin en güzel yanı , bizi yoğun bir duyguya boğmadan metindeki olaylara dahil etmesi.
Metin hakkında daha fazla spoiler vermek istemiyorum. Genel anlamda okuyucuyu çeken, merak uyandıran ve gizemi çözmeye davet eden bir kitap. Kesinlikle okunması gereken eserlerden
Reklam
Budapeşte'de doğan Sophie çocukluğunu orada geçirdikten sonra 2. dünya savaşı öncesi babasıyla birlikte New York'a taşınır ve orada Ezra Blind'la evlenip anne olur. Sophie hayatı, ilişkileri ve inançları üzerine düşünürken evliliğin ondan neleri aldığını sorgulamaya başlar." -Kapak tanıtım yazısından..
Boşanma, özgür ruhlu ve seyahat etmeyi çok seven Sophie Blind'ın evlendikten sonra toplumsal rollerin altında ezilmesinve onlardan kurtulma çabasını anlatıyor. Bir evlilikten ziyade çok katmanlı bir anlatıyla karşılaşıyoruz aslında. Sophie'nin evliliği ve boşanma süreci, Sophie'nin anne ve babasının boşanma süreci, Yahudiler'in Naziler tarafından uğradıkları zulümler arasında gidip geliyor yazar. Metin sadece ikili ilişkiler üzerine değil, inançlar ve Autswich sürecine de odaklanmış. Bence farklı ve güzel olmuş. Bilinç akışıyla yazılmış romanda, geçişler bazen takibi zorlaştırabiliyor. Ancak genel anlamda benim beğendiğim bir metin oldu.
Kendi çocukluğunuzla konuşma şansınız olsaydı ona ne sorardınız?
Alex Schulman'ın son romanı olan "17 Haziran" benim yazarla tanışma kitabım. İskandinav edebiyatını genelde kaba bulmuşumdur ta ki Schulman'a kadar... Metne bayıldım.. O kadar çok paylaşıldı ki eminim pek çok kişi konuya hakimdir, ben bilmeyenler için kısaca özetlemek isterim:
Metin ana kahramanımız Vidar'ın bir kolide tesadüfen 1980'lerdeki yazlık evinin numarasını bulmasıyla başlıyor. Öylesine aradığı telefon açılıyor ve karşısındaki ses yıllar önce ölen babasının sesi.. Başta küçük bir heyecan olarak başlayan bu arama, bizi Vidar'ın çocukluğuna götürüyor. 17 Haziran 1986 tarihine... Her aramanın aynı tarihe çıkmasının nedenini Vidar'la birlikte keşfetmeye hazır mısınız?
Kitap o kadar merak uyandırıcıydı ki bir günde bitirdim. Metnin kurgusu zekice inşa edilmiş, ipuçları o kadar ustaca yerleştirilmiş ki hayran olmamak imkansız. Metin bana şunu sordurdu: Ya şu an gayet iyi olduğunu düşündüğünüz çocukluğunuz aslında hiç de öyle değilse? O telefon görüşmesini yapmayı mı tercih edersiniz, yoksa o telefonu kapatır ve olanları unutur muydunuz? Vidar için ikincisi seçenek bile değil.
Öyle bir dükkan düşünün ki hayatın yüküne dayanamayanlar son alışverişini yapmak istediğinde buraya geliyor: İntihar Dükkanı. İntihar etmek isteyenler için gerekli bütün her şeyi satan Tuvache'lerin dükkanında ne ararsanız var: İpler, tıraş bıçakları, çeşitli zehirler...
Tuvache ailesi ve üç çocuğu intihar dükkanını birlikte yönetmektedir. Ancak bir gün en küçük oğulları Alan'ın farklı davranmasıyla işler değişmeye başlar.. Ve sonrası sürpriz...
Fransız yazar Jean Teule tarafından yazılan "İntihar Dükkanı" kesinlikle okunması gereken eserlerden. Ben yazarın kalemine bayıldım. En kısa zamanda "Dansa Davet" kitabını da okuyacağım mutlaka...
Melisa Kesmez 'in öykülerine hayran biri olarak bu kısa novella tarzına da bayıldım. Kitabın adında anlaşılacağı üzere kitabın konusu, bir çiçeklenme hikayesi...
Hikaye çok aşık olarak evlendiği kocasını kaybeden Türkan' ın yas süreciyle başlıyor. Kesmez'in tarzında alıştığımız gibi daha sakin ve ılımlı bir anlatımla karşılaşıyoruz. Duygular sıradan şeylerin içine yedirilmiş: Henüz girilemeyen bir oda, kahvaltı masası, tamamlanmış ama yola çıkılamamış bir karavan... Türkan yasını yok saymıyor, hatta o kadar güzel yaşıyor ki biz de onunla üzülüyoruz. Ancak metin ilerledikçe, Türkan'ın sadece eşinin ölümünün değil; sevdiğin adam tarafından görülmemiş olmanın, küçük bir kedi gibi sevgi beklemenin ve yıllardır bastırdığı duyguların da yasını tuttuğunu fark ediyoruz. Her fark ediş, iyileşme sürecini de beraberinde getiriyor. Türkan adım adım kendini yeniden keşfederken ve hayata yeniden bağlanırken biz de onunla umut doluyoruz.
Dolayısıyla bu eşini kaybeden bir kadının yeniden hayata tutunma anlatısı... Büyük tepkiler, büyük olaylar yok. Hatta o kadar sıradan ve hayatın içinden ki yazılanları hissetmemek imkansız...
Reklam