Dayanamaz kalbimin içinden çıkardım
Utanmadan dünyaya tepeden bakardım
Kimse beni bilmez
Bilmez beni kimse ben hep saklandım
Yanmalısın sönmelisin ruhları incitmeli
İnanırken yalanlara delirmiş olmalısın
Bakmalısın görmelisin acıyan yerler neresi
Varmak için heplere önce hiçi göze almalısın
-Mutsuz Punk şarkısının yeri bende hep ayrı oldu. Son sözünde dediği gibi, heplere varmak için bazen de hiçi göze almamız gerekiyor ama bilinen mutsuzluğu bilinmeyen mutluluğa tercih ettiğimiz için bunu yapmaya tenezzül bile edemiyoruz..
"Ben de sıyrılabildiğim her şeyden sıyrıldım daha uzağa gidebilecek kadar hafif olmak için. Ama olmadı. Terk ettiğim her şeyin ağırlığı binle çarpılıp, beynime yerleşti. Hafiflemek bir tarafa, daha da ağırlaştım. Söküp attıklarım tonlarca kabus olup döndüler bana..."
Öldürüldüler mi, yoksa bir işe girip para mi biriktirdiler, yoksa birilerini gasp edip milyonlarca dolaplarını kurtarabildiler mi? Bilmiyorum. Belki de hayalini kurdukları Washington şehrinde güzel bir evde oturuyorlardir şimdi. Belki de almışlardır iki milyon dolarlarını. Hayatları pahasına çaldıkları o parayı. Ama belki de hâlâ sürünüyorlardir sokaklarda bu iki milyon dolarlik adamlar. Kim bilir...