Selma YILDIRIM
@SelmaYldrm
66 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
"Bu kez arzulayan benim içimden gelerek kendiliğimden bir adamın bizzat seçtiği genç bir kadına göz dikmesi gibi ben de ona göz diktim; bunu yıllar yapıyor, benim yaşım ve onun gençliği yapıyor bunu. Gençlik kadınsıdır ve yaşlılığın ona olan ilgisi erkeksidir ama bu arzu neşeli ve umutlu olmaz; yaşlılık kendi işe yaramazlığı yüzünden gençliğin ve bütün doğanın karşısında utanç ve korku içindedir."
Yazarın ölmeden önce tamamladığı son uzun öykü olan "Aldanan Kadın", yazarın yaşlı bir kadın olan Rosalie üzerinden genç bir erkeğe duyduğu aşkı, daha doğrusu ona olan arzusunu doğayı da içine alarak anlatıyor. Genç bir erkeğe duyduğu bu arzunun bireysel sancıları dışında toplumsal yargılarını da anlatan bir çatışmanın öyküsünü yazmış Thomas Mann.
Ayrıca Rosalie ve doğayı öyle bütünleyip harmanlamış ki doğanın ona bahşettiği bir aşk sanıyor bu arzusunu. Ve bu arzu etrafında onun ve kızı Anna'nın bu aşka bakış açısını gösteriyor Mann.
Venedikte Ölüm kadar farklı bir bakış açısı ve leziz bir dili olmasa da yine de Thomas Mann külliyatına giriş kitaplarından biri sayılır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
".... ve onları engelleyen neydi? Kişilikleri ve geçmişleri, cehaletleri ve korkuları, çekingenlikleri, titizlikleri, hak görmemeleri, deneyimsiz olmaları ya da rahat davranamamaları sonra dinsel yasakların ucuna takılmaları, ingilizlikleri ve sınıfları ve tarihin kendisi."
Yıl 1962.
Kitap Edward ve Florence'in evliliğinin ilk gününe odaklanmıştır. Balayında geçirecekleri ilk günün stresi ve korkusu biraz da çekingenliğini yaşayan bu çiftin geçmişine giderek onların ortak hafızasında ve travmalarında yer buluyoruz kendimize.
Cinselligin tabu olduğu dönemlerden geçen çiftimiz üzerinden yaşanan Soğuk Savaş dönemini, düzenlenen konferansları, inşa edilen Berlin Duvarından da bahsediyor yazar. Bu dönemin birey ve toplum üzerindeki etkilerini de görürüz satır aralarında.
Her şey bir yana kitaptaki bazı sahneler o kadar güzel ve sahiciydi ki. Hem Edward'a hem Florence hak verdiğim yerler oldu.
Bir de yıllar sonra gelen pişmanlık ve eksiklik hissi.
Ne diyeyim Edward baktı Florence gitti...
" Edward susmuş, yaz gününün alacakaranlığında soğuk ve kendince haklı bir sessizlik içinde durmuş, Florence'nin sahilde koşmasını seyretmiş, onun güçlükle ilerlerken çıkardığı sesler sahilde çatlayan küçük dalgaların gürültüsünde boğulmuş, sonunda Florence solgun ışıkta parlayan, dümdüz çakıl taşlı devasa yolun üzerinde bulanık bir nokta olmuş, gitgide küçülmüştü.
108 sayfalık minicik bir kitap İpek. Adından da anlaşılacağı üzere naif ve sakin...
Anlatımı sade, yalın ve akıcı. Büyük olayları olmayan ama okudukça sizi içine çeken şiirli diliyle kendini okutan sonunda ise sizi ağzı açık bırakan bir roman.
İnsan elindekilerin kıymetini mi bilmeli yoksa ulaşamayacağı arzularının mı peşinde koşmalı, bilinmez.
Sevdim, siz de sevin.
Sakın beni unutma ...
Ölümü acıyı kaybedişi hiçbir kelimeye ya da ana sığdıramıyoruz, onlar bizimle bütünleşip boğazımızda bir yumru oluşturuyorlar.
Peki yutkunarak hapsedebilmek mümkün mü bu anları ya da bu kelimeleri?
Nasıl olacak nasıl yapılacak ya da doğru soru ne bu noktada ?
Hayatımızdan bir parça götüren ölüm ya da kaybediş nasıl duracak ya da nasıl anlaşılacak?
Nasıl bileceğiz geri döneceğimizi nasıl bileceğiz tekrar nefes alabileceğimizi ?
En önemlisi yaşayabilecek miyiz ulaşabilecek miyiz artık ? Korkmadan, usulca bu hayatı devam ettirebilecek gücü bulabilecek miyiz kendimizde ya da sevdiklerimiz de?
.....
"... Hamlet son nefesini işte orada ateşin önünde annesinin kollarında, emeklemeyi, yemeyi, yürümeyi, konuşmayı öğrendiği odada veriyor.
Alıyor veriyor.
Sonrası sessizlik, dinginlik. Hepsi bu.
Kaçtığımız Yazarlardan Zambra
Ah! Zabra insanın kahvaltı ederken böyle güzel sohbetler edebileceği çalışma arkadaşının olması ne kadar güzel -biraz kıskandım ne yalan söyleyeyim-
Editörlük eleştirmenlik ve editör yazar ilişkisine dair nefis bir kitap...
Ama beni etkileyen en güzel yanı bence Roberto Bolano'yu anmak, Onun hakkında konuşmak ve 2666'nın okunma sürecine tanık olmak... Keşke o Word sayfalarına ben de tanıklık edebilseydim sanırım Zambra'nın ki kadar unutulmaz bir anı olurdu benim için.
Ve evet onun editörüne verdiği tepkiyi ben de verirdim bence.
Senin Roberto Bolano'yu sevmen ona duyduğun edebi saygınlık ve 2666 için hissettiklerin beni mest etti ne diyebilirim ki.