Selvan Demirci
@Selvaan
Sanırım artık insan, tutunamıyor insana...
Toplumsal konulara duyarlılığı ile tanınan edebiyatçı ve fikir adamı Zülfü Livaneli, bu kez Ege balıkçılarının ve hayal kurmaktan bile mahrum bırakılan göçmenlerin kaderine eğiliyor. Usta edebiyatçı Livaneli, Balıkçı ve Oğlu ile son yılların en can yakıcı ve büyük dramı “göçmenliği” balıkçı Mustafa, Mesude ve Samir bebek üzerinden anlatıyor. O güne dek sıcak evlerinde televizyondan izledikleri haberlerden aşina oldukları ölü insan bedenleri ve yarı ölü bir bebek evliliklerinin tam ortasına düşerek bir bomba etkisi yaratıyor; aile ilişkilerini bambaşka bir çehreye büründürüyor. Balıkçı ve Oğlu, Ege’nin tarihinden bugününe, balık çiftliklerine ve rant hırsıyla dağlara, kıyılara saldıran şirketlerin yarattığı ekolojik yıkıma dair çok şey söylüyor. Bunun ötesinde göçmenlerin bir bilinmeze doğru göze aldıkları yolculuğu, hayatta kalma çabalarını ya da ölümü; kısacası “deryaya yakın, dünyadan uzak” yaşamlarını odağına alıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
bir albert camus romanı. kendisinin muhteşem olduğuna inanan ve etrafındaki insanlara ufak tefek iyilikler lütfederek vicdanını tatmin eden bir adamın düşüşünü anlatır. spoiler içeren kısma gelirsek, kitapta üç tane 'düşüş' örnek verilebilir. fiziksel düşüş, intahar eden kadının düşüşü. kitabın kahramanı dönüp bakmak yerine es geçtiği bu olaydan sonra kendini ve dünyayı sorgulamaya başlar. kadını kurtaramamış olmanın verdiği yük ona ağır gelir ve kendisinin hiç sandığı gibi iyi bir insan olmadığını fark eder; çünkü bizi biz yapan seçimlerimizdir, kendimizi seçimlerimizle tanımlarız ve kadını kurtarmamayı seçen adam bunun farkına varmıştır artık. ikinci düşüş de paris'ten amsterdam'a taşınan kahramanın coğrafik düşüşüdür. deniz seviyesindeki bu şehri cehenneme benzetir. bütün bunların sonucunda, kahramanın sosyal düşüşünü, kendini sorgulamasını ve itiraflar aracılığı ile özgürleşmeye çalışmasını görürürüz. insanların -mış gibi yapan toplum kurallarına ve değerlerine bağlı kalarak aslında birey olamayıp hapis hayatı yaşadığını fark ettiğini görürüz. ve tek çıkar yol bunların farkına varıp gene de yaşamak, kendi kurtuluşunu kendinde bulmak; kendi seçimlerini kendi yapan ve kendini başkalarının değerleriyle tanımlamayan bir insan olabilmek.
Ortaylı, hayatı 12-25 arası, 25-40 arası, 40-55 arası ve 55 sonrası olmak üzere dört bölüme ayırıyor. Ortaylı’nın Restorasyon Çağı olarak adlandırdığı 25-40 yaşları arasındaki görece şanslı kuşağa aitim. Yani yapmadığım veya ihmal ettiğim şeyleri yapmak için hâlâ şansım var. 12-25 yaş arasındakiler ise tam anlamıyla “yaş ağaç”. Yeni şeylere başlama, karakterine bir şeyler katma ve yeni şeyler öğrenmek için zemin hazırlama dönemindeler. İlber Hoca’nın bu kuşağa en önemli tavsiyesi: “…zihin, hafıza ve beden sağlığının en yerinde olduğu bu dönemde hem okuyup öğrenmek hem spor yapmak hem de fırsatları kollamak ve etrafı gözlemek lazım.”
Bir Ömür Nasıl Yaşanır?’da Ortaylı, sadece kendimiz için değil ülkemiz için de yapılması gerekenleri anlatıyor. Şu ana kadar az gelişen ya da hiç var olmayan ama tarihî ve kültürel açılardan çok gerekli olan bilim dallarına ağırlık verilmesi, eğitimde kalitenin sağlanması, müzeciliğin geliştirilmesi, tarihî ve kültürel mirasın korunması için gereken önemin verilmesi bunlardan birkaçı.
Bir Ömür Nasıl Yaşanır? İlber Ortaylı’nın kendi anılarına yer verdiği bir yarı otobiyografi, kültürel bir kaynak, bir tarih kitabı, sosyolojik bir değerlendirme, hayatta mutlu ve başarılı olmak için bir kılavuz, Türkiye’yi ve dünyayı sohbet havasında anlatırken güzel ve ince noktalara değinen bir eser… Umarım bu eseri okuyanlar sadece okumakla kalmaz ve hem kendileri, hem ülkemiz hem de dünyamız için faydalı olurlar. “Renk renk gençler yetişiyor. Bunlardan yararlanacağız. Bu gençler öne çıkınca, her yer de birbirine benzemekten çıkacak. Daha dolu bir ülke olacağız. Umudum budur.”
