Sema açanlaroğlu
@Semaannurrr
Kitap kurdu
öğretmen memur
Gaün
11 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
19 yaşında, kalbi kırık bir kız çıktım yola.
Bir üniversite kazanmıştım ama aslında kendimi kaybetmiş gibiydim. İlk defa ailemden uzak, hiç bilmediğim bir şehre gidiyordum. Otobüs camından dışarı bakarken içimde sadece korku vardı. Yeni bir hayat başlayacaktı ama ben hazır değildim.
İlk zamanlar her gece ağlıyordum.
Yurdun bahçesinde saatlerce oturuyordum; bazen sabahın 4’üne, 5’ine kadar… İçimde tek bir düşünce vardı: “Eve dönmek istiyorum.” Kaçmak istiyordum. Vazgeçmek istiyordum. Ama ailem, arkadaşlarım, öğretmenlerim beni her seferinde yeniden ayağa kaldırıp geri gönderiyordu hayata.
Çok çalıştım. Çok yoruldum. Çok ağladım.
Ama kaldım.
Sonra üçüncü senemde hayat bana en ağır sınavlarından birini verdi. Çok sevdiğim birini kaybettim. O acı içime öyle sessiz yerleşti ki aylarca kendime gelemedim. Ama kimseye de belli edemedim. Çünkü artık güçlü görünmeyi öğrenmiştim.
Farklı bir şehirde yaşamak, sürekli meşgul olmak bazen benim için bir kaçış, bazen de Allah’ın verdiği bir nimet olmuştu. Yine ağladım. Yine yalnız kaldım. Dost bildiklerimden yaralar aldım. Ama bir şeyi öğrendim:
İnsan herkesi kaybedebiliyor…
Ama Allah kulunu bırakmıyor.
Ben düştüğüm her yerde O’nun beni tuttuğunu hissettim. Sessizce toparlandım. Kendimi yeniden kurdum. Kırık yerlerimden yeniden doğdum.
Ve şimdi bunları bir öğretmen masasının başında yazıyorum.
Karşımda gülüp eğlenen öğrenciler var. Hayat devam ediyor. Ben ise içimden sessizce gülümsüyorum.
Çünkü bir zamanlar geceler boyu ağlayan o kız, bugün kendi ayakları üzerinde duran güçlü bir kadına dönüştü.
Bir gün yurtta geç uyanmıştım. Kahvaltı saatini kaçırmıştım.
Belki çok küçük bir şeydi ama o an anlamsızca ağlamaya başladım. Çünkü mesele kahvaltı değildi… Başka bir şehirde olmak, yalnızlık, üniversite, her şeyi tek başına taşımaya çalışmak beni psikolojik olarak çok yormuştu.
Her defasında her şeyi bırakıp kaçmak istiyordum. “Ben burada yaşayamam” diye düşünüyordum. O gün direkt Diyarbakır’a dönmek için bilet bakmıştım.
Ama hayat bazen insanın en kırıldığı yerden filizleniyor.
Şimdi bunları öğretmen masamdan yazıyorum. Karşımda bana gülümseyerek bakan öğrencilerim var. Aylardan mayıs… Pencereden rüzgarın ve kuşların sesi geliyor.
Daha hikâyem bitmedi biliyorum.
Ama hayat bana şunu öğretti:
Her zorlukla birlikte mutlaka bir kolaylık vardır.