Çok geç kaldım belki seni okumaya. Ama geçte olsa seni okumak ayrı bir heyecan. Çünkü seni okumadan o kadar çok duydum ki. Zeze sen çok özel bir çocuksun... Bana çok şey katacağına eminim... Kitaba başlamadan önce sözlerime böyle başlamıştım. Ve de yanılmadım. En çokta geç okuduğuma üzüldüm. Şeker Portakalı; Brezilya edebiyatı klasiklerinden ve de Jose Mauro de Vasconcelos’un başyapıtı. Tabi kitabı henüz okumadan önce küçük bir araştırma sonucu bu bilgiye vardım. Kitap yaşça benden büyük. O yüzden diyorum ya okumaya nasıl geç kaldım, bu konuda kendimi eleştiriyorum. Çok değerli eserlere geç kalınmamalı diye düşünmekteyim. En önemli karakter Zeze ve Portuga. Henüz beş yaşındayken okumayı kendiliğinden öğrenen Zeze. Çok ama çok yoksul bir ailenin çocuğu Zeze. Kitabın yazarı da yoksul bir aileden yetiştiği için belki de Zeze’ yi bu yüzden bu kadar güzel, duygulu, anlatabilmiş. Mahallenin haylaz çocuğu, bütün aileden en çok dayak yiyen çocuk, evine boyacılık yapıp, şarkılar söyleyip, şarkı sözleri satıp, ekmek götürmeye çalışan çocuk ve de sınıfının en başarılı öğrencisi aynı zamanda en güzel hislere sahip çocuk. En güzel hisler diyorum; çünkü okulun en çirkin öğretmeninin vazosunu çiçeksiz bırakmayan güzel çocuk. En önemlisi hayat dolu, umut dolu. İki sırdaşı var. Biri konuştuğuna inandığı şeker portakalı Fidanı, diğeri kendisinde çok büyük dayak yedikten sonra başlarda ölmesini istediği ancak zamanla en bağlandığı insan tonton Portuga...Bu ikisi hayata bağlanmak için son umudu. Fakat hayatında en önem verdiği Portuga nın ölümü ve de şeker portakal ağacının yıkılması yaşama sevincini yok ediyor. Göğe teslim olmak istiyor. Kendini ölüme bırakıyor. Umutlarının bittiğine inanıyor. Yaşamaya değer bir sebebin olmadığına inanıyor. Ancak portuganın ona öğrettiği şefkat

Şeker PortakalıJosé Mauro de Vasconcelos · Can Yayınları · 2025275,1bin okunma