Semanur Demir
@SemanurDemir
Çocuk Gelişimci
Lisans
76 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Livaneli'nin kaleminden okuduğum dördüncü kitap ve ilk 3 kitabın aksine tam bir hayal kırıklığı. Kitap 68 kuşağının dönemin iktidarı ve askeri conta tarafından gördüğü muameleyi anlatarak, yazarın deyimiyle, "fırtınalarda yitip giden arkadaşlarına bir saygı duruşu" niyetiyle yazılmış ve bu yönüyle çok anlamlı olsa da olay örgüsü, karakter gelişimi, edebi derinlik çok zayıf. Ne yazık ki kitap boyunca hiçbir duygu bana geçmedi. Yazarın kendi ideolojik görüşlerini, inançlarını gözümüze sokar gibi yerli yersiz her bölüme yerleştirme çabasını çok saygısız ve sığ bulduğumu da belirtmeliyim. Nerede "Son Ada"nın ince ince işlenmiş metaforları nerede bu üslup...
Zülfü Livaneli ile dünya görüşümüz taban tabana zıt olsa da sayısını ve entelektüel duruşunu, hümanist yanını çok takdir ederdim. Bu kitabındaki bazı cümleleri bana o saldırgan ve tutucu sol cenahı anımsattı, fazlasıyla rahatsız etti.
Üzülerek belirtmeliyim ki bu denli reklamının yapılmasına değmeyecek bir kitap.
Georgi Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm’ü, ölümün soğuk yüzünü değil; ona eşlik eden sessiz, gündelik dokunuşları anlatıyor. Bir bahçenin toprağında yankılanan yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi, çiçeklerin açıp solmasındaki ritmi, insanın varoluş sancılarıyla buluşturuyor.
Bu kitapta ölüm bir son değil; bahçıvanın özenle açtığı bir yol, belki de hayatın kaçınılmaz döngüsünü kabul edebilmemiz için bir davet. Gospodinov, küçük anların içinde saklı büyük anlamları, insanın kırılganlığını ve beklenmedik tesellilerini öyle sakin, öyle şiirsel bir dille kuruyor ki… Okur kendini hem hüzne hem de tuhaf bir huzura teslim ederken buluyor.
Kitap, yaşamın geçiciliğine bakarken insanı umutsuzluğa değil, farkındalığa çağırıyor:
Toprağa düşen her tohumun bir hikâyesi olduğunu, kayıpların bile bir dönüşümün parçası olabileceğini fısıldayan bir anlatı bu.
Bir bahçede duran bir adam; bir ölüm; bir yaşam döngüsü…
Gospodinov, bu üçlüyü büyüterek ölümün gölgesinde bile yaşamın çekirdeğini nasıl taşıyabileceğimizi hatırlatıyor.
Veysi Çeri, bu kitapta ebeveynliğe “kusursuzluk” baskısından değil, “yeterince iyi” olmanın şefkatli ve gerçekçi yerinden bakıyor. Çocuğun ihtiyaçlarını anlamayı, ebeveynlikte hata payına alan tanımayı ve onarıcı bir ilişki kurmanın mümkün olduğunu sade ama etkileyici bir dille anlatıyor.
Kitap, ebeveynliğin iç dünyasına odaklanarak okuru düşünmeye, kendi çocukluk hikâyesine de bakmaya davet ediyor. Yazar, teoriyle pratiği dengeli bir şekilde harmanlasa da yer yer ağır gelebilecek kavramsal bölümler, bazı okurlar için daha yavaş ilerleyebilir.
Yine de ebeveynliğe dair içtenlikli, yargısız ve derinlikli bir bakış sunmasıyla alana değerli bir katkı olmuş.
Kemal Sayar “Yavaşla” kitabında modern dünyanın hızına kapılan insana durmayı, nefes almayı ve yeniden kendine dönmeyi hatırlatıyor.
Koşturarak yaşadığımız bu çağda, kalbimizin sesini nasıl
"Büyümek ve kırılganlıklara rağmen yetişkin olmak kolay değil şüphesiz. Ancak kederle ve mahrumiyetle yaralanmış çocukluğu iyileştirmek anlayış ve cesaret gerektiriyor."
Omzumdaki İki Arkadaş, hayatın içindeki görünmez yükleri, travmaları ve kaygıları naif bir dille anlatan bir çizgi roman. Çocuklukta ortaya çıkan “kara arkadaş”, zamanla kahramanın hayatına hem eşlik eden hem de onu zorlayan bir gölgeye dönüşüyor. Ancak yol boyunca karşısına çıkan kaktüs ve kuş gibi yeni dostlar, bu gölgenin ağırlığını hafifletiyor ve içsel bir dönüşümün kapısını aralıyor.
Sulu boya çizimlerin sıcaklığıyla, büyüme sancıları, yalnızlık ve iyileşme süreci evrensel bir dille aktarılıyor. Sayfalar ilerledikçe okuyucu, travmalarla savaşmak yerine onları anlamanın ve kabullenmenin aslında özgürleştirici olduğunu fark ediyor.
Bu kitap, sevginin ve kabullenmenin iyileştirici gücünü hatırlatıyor. Hem çocuklara hem yetişkinlere hitap eden, görsel anlatımıyla ruhu besleyen ve “yalnız değilsin” duygusunu hissettiren çok özel bir eser.
