İnsan yalnız yaşadığı andan itibaren kendi geçmiş yaşantısıyla ilgili konuların yükü altında ezilir.Bu yük onu sersemletir.Bundan kurtulmak için de bunun bir miktarını onu her görmeye gelenin üstüne sıvaştırır ,bu da bu sefer onların canını sıkar.Yalnız olmak demek ölüme yönelik alıştırmalar yapmak demektir.
Yaşam yalanla dolup taşan bir çılgınlıktan ibaret olduğuna göre, insan ne kadar uzaktaysa,yalanlarına ne kadar çok şey katabiliyorsa, o kadar mutludur,bu da doğal ve olması gereken bir şeydir.Hazmedilmesi zor olan gerçektir.
Kuru kuruya yaşamak mı dediniz, tam bir tımarhane!Hayat,gözetmeni sıkıntı olan bir sınıfa benzer,zaten her dakika tepenizdedir,ne yapıp edip,mutlaka çok ilginç bir şeylerle ilgileniyormuş gibi yapmalısınız, yoksa gelir başınızın etini yer.
Hayat devam ettiği sürece kavuşmak olanaksızdır. Sizi oyalayan fazlasıyla renk ve çevrenizde hareket eden fazlasıyla insan vardır. Ortalık sessiz olmadan kavuşamayız,yani iş işten geçtikten sonra, ölüler gibi.