Demek ki düşünmemek unutmak demek değilmiş. :(
İçeri girmez miydiniz, diyor. Yüzünde yarım bir gülümseme. Onu bütüne mi tamamlasa yoksa yüzüne daha başka bir ifade mi oturtsa, karar veremiyor. Daha üzgün görünebilir belki ya da daha öfkeli. Bu duruma hepsi uyar. Hayır sağ olun, otobüse yetişmem lazım, diyorum. Yalan. Birlikte yaşadıkları evi, onun benim hayatımda olmadığı zamanlarda kaçıp saklandığı yeri ne kadar çok merak ettim. Ona bizden başka bir hayatı içine sığdırabileceği bir ev yarattım. Odalarında, banyosunda, mutfağında defalarca dolaştım. Şimdi eşiğinde durduğum bu evin, o düşsel eve ne kadar benzediğini görmek ilginç olabilirdi.
İnsanlar ölmez, saklanırlarmış aslında biliyor musun? Öyle demişti Nane'm. Nane'm nerede saklanıyor peki şimdi? O çocukluğunda hep saklandığı ama kimsenin onu bulamadığı o ağacın ardında mı yoksa yine? Ah Nane'm...
Peki ya Kıraçkız? Onu satmayı nasıl düşündünüz? Ah Zeynep Hanım? Bu ne peki? Cebimde unuttuğum, Kıraçkız' ın ardından koştururken cebime atıverdiğim bu zarf... Kazandınız diyor Zeynep Hanım, kazandınız...
