Anne, zannetme ki günler geçti de,
Değişti evvelki hissim gitgide...
Bir hırçın çocuğum, değişmez huyum
Seneler geçse de ben yine buyum...
Senden umuyorum teselli yine
Bugün şefkatine muhabbetine,
Zanneder misin ki yok ihtiyacım
Belki eskisinden daha muhtacım...
Dünyanın tükenmez kederlerinden
Kalbim kırılsa da böyle derinden,
Hayatım büsbütün ye'se kapılmaz
Teselli bulurum sayende biraz,
O derin sevgini hatırlarım da
Her gece hıçkıran dudaklarımda,
Hasretle anılan senin adın var...
Beni aldatmadı, sevdi daima
Gittikçe ruhumu saran bu humma
Başka sevgilerden yadigâr anne
Sevmeyen sevenden bahtiyar anne...
Sorma ki başımdan çok şey geçti mi
Ah, eğer anlatsam sergüzeştimi,
Nasıl terkedildim, nasıl atıldım...
Belki her zamandan fazla severken
Bir lâhza bahtiyar olayım derken,
Bilmezsin kaç gece böyle ağladım
Aşk, o bir masalmış, yalanmış meğer
Seven bir kalp için sığınacak yer,
Yalnız o kucakmış, yalnız o dizmiş,
İnsanlar ne kadar merhametsizmiş.
"Orhan Seyfi Orhon"