İnsan gözünün bakışıyla değişiyordu her şey. Denizin dipleri, dağların tepeleri, ormanın en sık yeri insan gelene kadar mükemmeldi. Renkler, ışık, hava ve su insanla bozulup solmaya başlamıştı. Sonra insan kendi türünü de örselemeye ve tüketmeye başlamıştı. Yaşamak için geldiği bu dünyada ilk öğrendiği şey öldürmek olmuştu.
Annesine en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda yalnız bırakılmıştı. İtilip kakılmak ve hor görülmek bir şekilde atlatılmıştı ama annesizlik bambaşka bir eksiklikti...