Bir gün anlar her şeyin boş olduğunu
İnsan insanlığından utanır gider
Çöker omuzlarına birden gökyüzü
Ne bulmuşsa hepsinden usanır gider
Dönülmez bir yerinde yaşantısının
Her insan bir rüyadan uyanır gider
Bir gün gelir ümitler solar çaresiz
Sevenler sevilenler aldanır gider
Anlarız her gerçeği son dakikada
Bir hançer bağrımıza saplanır gider
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Durdurun ne olursunuz bu araçları
Pervaneler dönmesin, motorlar sussun
İndirin uçakları gökyüzünden, sıkıldım
Bütün ses duvarlarınız sizin olsun
Alın gidin artık gürültülerinizi
Savaşlarınızı başka bir yerde yapın
Biraz olsun, dinlensin yorgun başımız
Ey gürültücü insanları sessiz dünyanın
Sanki aradan yıllar geçmemiş
Her şey o kadar taptaze
Öylesine dün gibi
Oysaki; ben yaşlandım artık yorgunum
Zaman ne kadar çabuk geçip gitti değil mi
Anılar bağrımda bir paslı çividir şimdi
Artık ne o heves var içimde
Ne o ses, ne şarkı
Yalnız resimlerin; elemli ve siyah-beyaz
Her şey bir albümün sayfalarında kaldı
Yıllar mı? Sahi, nerede o geçen yıllar
Ben daha dün başladım yaşamaya
Kim olduğumu henüz yeni öğrendim
İyi ki; adımı söyledi bir kez dudakların
İyi ki; var oldum, sana yakınlaştım da
İyi ki; seni gördüm, seni sevdim
İyi ki; sevildim doyasıya
Kim bilir? Bir yeraltı nehri gibi
Kaybolup gidecektim, beni bulmasaydın
Sularım bir denize varmayacaktı
Ve bu şiiri yazmayacaktım, sen olmasaydın