Farklı karakterlerin gözünden bir hikaye görüyoruz kitapta. Kişilerin hepsi bir şekilde birbirleriyle bağlantılı. Aile içi bağların aslında ne kadar sağlam olduğunun da bir kanıtı olan bir kitap. Fazla ayrıntıya girilse de bu detaylar benim hoşuma gitti. Kitaba daha çok kendimi kaptırmamı bile sağladı diyebilirim.
NW: “Ben babamın yavru geyiğiyim! Babamın yavru geyiğiyim!” diye şarkı söyleyerek hoplayıp dururdum. Bunun ne kadar kötücül bir lakap olduğunu çok sonraları fark ettim.
EB: Efendim?
NW: Babam geyikleri vururdu, Möstö Boustouler.
