Sena K
@SenKra
133 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Harfleri el yordamıyla yazıyorum. Tuhaf bir deneyim, çünkü yazdıklarımı okuyamıyorum. Böylece kendim için yazmamış oluyorum.
Peki kimin için yazıyorum?
Eskiden olduğum insan için. Belki de bir gün ardımda
bıraktığım ve hâlâ orada duran, ayakta, hareketsiz, ümitsiz, zamanın tavan arasıda -bir dönemeçte, bir yol ayrımında- üstelik esrarengiz bir şekilde görmeden yazdığım satırları okuyabiliyor.
Ludo, canım: Şimdi mutluyum.
Ne kadar kör olsam da senden daha iyi görüyorum. Senin körlüğün için, sonsuz aptallığın için gözyaşı döküyorum. Kapıyı açmak, sokağa çıkmak ve hayatı kucaklamak çok kolay olabilirdi. Pencereden dışarıyı gözetlediğini görüyorum, dehşet içinde, yatağının altında canavar görmeyi bekleyen bir çocuk gibi.
Canavarlar, canavarları göster bana: Sokaklardaki insanlar.
Benim insanlarım.
Çok üzgünüm, kaybettiğin her şey için.
Cok üzgünüm.
Ama mutsuz insanlık da senin gibi değil mi?
"Kendine daha fazla işkence etme. Hatalarımız bize doğru yolu gösterir. Belki de unutmaya ihtiyacımız vardır. Unutmayı denemeliyiz."
...
"Babam unutmak istemiyor, unutmak ölmektir. Unutmak teslim olmaktır."
Tanrı ruhları bir terazide tartar. Bir yanda ruh, diğer yanda onlar için ağlayanların gözyaşları vardır. Kimse ardından ağlamazsa, ruh cehennemin dibine gider. Eğer yeterli gözyaşları varsa ve yeteri kadar içten dökülmüşlerse ruh gökyzüne yükselir. Ludo buna inanıyordu. Ya da inanmak istiyordu. Sabalu'ya söyle dedi:
"Başkaları tarafından özlenen insanlar cennete giderler. Cennet, başkalarının kalbinde işgal ettiğimiz yerdir. Büyükannem eskiden böyle söylerdi. Ben buna inanmiyorum. Basit olan şeylere inanmak istiyorum, ancak ben inançtan yoksunum.
Hangi yoldan gittiğimi bilmiyorum
Nereye gittiğimi bilmiyorum
Oraya gitmediğimi biliyorum!
...birinin özgürlüğünden mahrum olduğu bir yerde kimse özgür değildir.