"Benim bütün çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. insanlar hiçbir şeyimi almazlarsa, bana çok şey vermiş olurlar, hiçbir kötülük etmezlerse, yeterince iyilik etmiş olurlar."
"Çocukken kendimi tehlikelerden koruma gücüm yoktu. O yüzden belki psikolojik ve duygusal olarak hasarlar almış olabilirsin. Ama artık ben bir yetişkinim, seni her anlamda koruyabilirim. Artık güvendesin bu kadar tetikte olmana, her şeyi kontrol etmene gerek yok..."
Kaygının artık obsesyona dönüştüğü bir zihinde huzur yoktur. Hep tetiktedir. Kişi "Acaba kötü bir şey olacak mı?" düşüncesiyle diken üstündedir. Sürekli bir şeyleri kontrol etme ihtiyacı hisseder. Kontrol edemediği durumlar kişide ciddi bir kaygı yaratır. Bu nedenle bir türlü rahatlayamaz. Sanki sıkı sıkıya tuttuğu hayatı dipleri bir anlığına gevşerse her şey dağılacakmış gibi hisseder.
Çocukken duygusal ihtiyaçları karşılanmayan kişiler, yetişkinlikte kimseden yardım istemeyen, her işini kendi halleden, hep verici olan ama almakta zorlanan kişiler olurlar.