Bu hayatı yaşamayı asla beceremediğimi,öğrenmek için de artık çok geç olduğunu anlıyor,yaşamım boyunca içimdeki karanlık kuyuya sabit bir şekilde bakmaktan başka bir şey yapmadığımı düşünüyordum.
Hayatlarımızın katmanları öylesine üst üste yığılmış ki,sonradan yaşadıklarımızda eskilerle karşılaşıyoruz durmadan:halleşip bir kenara bıraktığımız yaşantılar olarak değil,güncel ve canlı deneyimler olarak.Bunu anlıyorum.Yine de buna dayanmak zaman zaman zor geliyor bana.