Şener Şengül
@Senersengul
Savrulurken sert rüzgarlarda acılarımız la, dibe vuruşlarımızla, hiçliğimizdi sarıldığımız, sonsuzluğumuzun.
Mevlana
Hayattan ne öğrendim?
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi.
Ağladım.
* * *
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
* * *
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...
* * *
İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanın içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.
* * *
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.
* * *
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Düş kurmakla geçti ömrüm.Hayatımın anlamı buydu, evet, yalnızca buydu.İç hayatımın dışında hiçbir şeye dönüp bakmadım.Hayatımda ki en büyük üzüntüler, gönlüme (düş sokağıma) bakan pencereyi açıp oradaki bitip tükenmez kaynaşmayı seyrederek kendimi unutmamla eriyip gitti.
vahşilik bu muydu acaba? ölümünün uyandırdığı acının ötesine geçen, her şey sevecenlikle kucak açan bir aşk tatmak mıydı..?
