Aynı Gökyüzüne Bakan Kalpler
Gecenin sessizliği çökerken odama,
Bir yıldız gibi düştün yine aklıma.
Sordum kendi kendime usulca,
“Acaba şimdi ne yapıyor?” diye uzaklara…
Bir an gözlerimi kapattım, düşündüm seni,
Gülüşünü, sesini, o güzel halini.
Ben seni böyle özlerken içimde,
Sen de arıyor musun kalbimdeki yerini?
Ay ışığı şahit oldu duygularıma,
Adını fısıldadım gecenin karanlığına.
Belki sen de aynı anda dalıp gittin,
Beni sakladığın o sessiz rüyalara…
Mesafeler olsa da aramızda,
Kalbim hep senin yanında.
Çünkü bazı insanlar vardır,
Sessizce yaşar insanın dualarında…
Belki bilmiyorsun seni nasıl düşündüğümü,
Belki duymuyorsun kalbimin sözlerini.
Ama bir gün anlarsan eğer,
Bil ki hep sevgiyle andım seni…
Şiir: Şerafettin ÜNYE