Gidip oturdum en kenardaki sandalyeye. Bir yabancı gibi, yarım ve egreti... Ve sadece baktım, baktım ve baktım. Babam ve annem varken tam olan her şeyın şimdi eksik ve kusur
lu olduğunu anladım. Sevgi her eksiği tamamlıyor, her kusuru onarıyormuş meğer. Onlar varsa tamdı ve şimdi eksik olan
onlardı.
Anladım, evler de ölürdü.
Ve bizim evimiz de ölmüștü.