Her Kalbin Şarkısı – Ninni Masalı
Bir varmış, bir yokmuş…
Gökyüzünün mavisini, toprağın kokusunu, rüzgârın fısıltısını seven küçük bir kız varmış: Masal.
Onun en iyi arkadaşları insanlar değilmiş.
Böcekler, kelebekler, tırtıllar…
Ama en çok da ağaçlar.
Çünkü ağaçlar hiç kaçmazmış.
Her zaman oradalarmış.
Kökleriyle toprağı sarar, dallarıyla gökyüzüne uzanır, yapraklarıyla binlerce sır fısıldarlarmış.
Ve Masal her gün onların yanına gider, başını gövdelerine yaslar, gözlerini kapatır, sessizce dinlermiş.
O sırada ağaçlar ona hep aynı şarkıyı söylerlermiş:
Uyusana kalbim, şarkını dinle,
Her yaprak rüzgârla düşer dile.
Kelebek kanadında umut gizli,
Her kalp söyler kendi ezgisi.
Bir gün kelebeğin biri kanatlarını titreterek yanına gelmiş:
"Masal," demiş,
"her kalbin kendi şarkısı vardır. Sen neden hâlâ kendi şarkını söylemiyorsun?"
Masal şaşırmış.
"Benim şarkım var mı ki?" diye sormuş.
Ağaçların yaprakları hışırdamış, tırtıllar kıpırdanmış, böcekler cıvıldamış:
"Evet, var! Kalbin attıkça şarkın da vardır."