Serap Y.
@Serapym
Özgür, sakalları daha ayva tüyü, çocuksu sevimliliği burnunun ucunda duran oğluydu onun. Kendine, onu hizaya sokacak bir baba arayan oğluydu onun…
Yapılması gereken bazı şeyleri o karar vermeye fırsat bulamadan başkaları yapıyordu, böylece karar vermek zorunda kalmıyordu.
Bir günahı yıllarca hafızanın dehlizlerinde taşımak, cehennemi dünyada yaşamak demek.
Mürşit yıllarca babasının ölmesini istediği için kendinden nefret etti, aynı zamanda bir türlü ölmediği için de babasından nefret etti.
Hayatına şekil veren mecburiyetler geçti aklından. Bunlara bir de bitmek bilmeyen suçluluk hislerini ekledi, sonuç şu anda olduğu şey: hiçlik.