Semiha Erbil
@Serbil
64 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Reklam
Tüm çiçekler yavas yavaş, kırmızı güller çabuk solar diye başladığımız yolda; tüm çiçekler yavaş yavaş soluyordu, evet fakat artık kırmızı güller hiç solmuyordu diyerek yolu bitirdik. Hiç bitmeni istemedim. Akın'ı Zümrüt'ü hep okumak isterdim.
Öncelikle okunması çok kolaydı. Bir oturunca 80 90 sayfa okutuyor kitap. Bazı kısımları zorlayıcı çünkü o kadar gerçek hayattan alınmış gibi ki hala bu tarz şeylerin yaşandığını görüyoruz. Nazan'a ve Haldun'a o kadar üzüldüm ki. Kötülük etmeden kötülük buldular. Yine de bir şekilde Haldun kendini kurtarırken olanlar Nazan'a oldu. Diğer karakterlerin de bir şekilde ettiklerini bulduklarını düşünüyorum.
Nermin Yıldırım'ın psikolojik tahlilleri o kadar kuvvetli ki kalemi o kadar iyi ki her karakterin bölümünde onların yaşadıklarını kendim yaşamış gibi üzülüp onlara hak veriyorum. Bilinçaltına işlenen korkup bastırdığımız şeylerin rüyalarda karşımıza çıkması ve bu yolla pişmanlıklarımız, yaşadıklarımız, yaşayamadıklarımız her şey gün yüzüne çıkıyor.
Hikaye o kadar güzel ki sonunu asla bu şekilde beklemiyordum. Ters köşe dediğimiz finallerden. Hikayenin suçluları da masumları da aynı kişiler. Suçluya da hak verdim masuma da. Ama en çok Müesser'e buruldum. Neler neler yaşamış da susmuş.
Sevdiğim alıntılardan biri de şuydu:
"Hem birini iyi ya da kötü yapan neydi? Fıtratı mı kaderi mi? Yoksa ona bakıp nasıl bir insan olduğuna karar verenler mi? Mutluluk öyle bir şeydi ki herkese yakışıyor, gülümserken pek az kişi kötü olabiliyordu."
