Karanlık düşler sahneleniyor zihnimde
Yarınım kayıp ruhumsa ateşten bir kafeste
Bendini aşmış taşkınlar içerisinde
Boğuluyor gençliğim umutsuz çırpınışlarla birlikte
"İçine atma anlat" diyorlar
Dostlar daha ne anlatılır ki bir nefeste
Önce çaresizlikten ağlar insan
Sonra utanır dünyanın en aşağılık duygusundan
Ağlayacak kadar çaresiz oluşundan
Ve sessizce ağlar çaresizlik çaresi ağlamak olduğundan