Onlyserenity
@Serenity_time
60 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan canhıraş bir suskunluktur.
19.yüzyıl boyunca birçok cerrah ,bir hayvan üzerinde operasyon yapmadan önce alışılmış biçimde ses tellerini kestiler.Bunu,deney sırasında hayvanlar ses çıkarmasın diye yaptılar.
Deneyi yapanlar ses tellerini keserek aynı zamanda gerçeği yadsıdılar -sessiz hayvanın acı çekmediğini varsaydılar- ve bunu kendileri doğruluğunu kabul ettikleri bilgileriyle doğruladılar.Hayvanın çığlıkları onlara zaten bildikleri bir şeyi,karşılarındaki yaratığın bilinçli,hisseden ve operasyon sırasında eziyet edilmiş bir varlık olduğunu anlatacaktı.
Susuyor olmam,acı çekmediğim anlamına gelmez.
Reklam
Şimdi birçoğumuz böylesi bir uyuşukluk durumundayız ve gitgide vücudumuzu saran yaralardan habersiz bir hayat sürüyoruz.Tedavisi gündem güne imkansızlaşan bağımlılıkların sahibi oluyoruz.
Arayışlar insanı yorar.
Hele aradıkların,kendi içinde gizlediğin şeylerde yorgunluğun kat kat artar.Bir daha onlarla karşılaşmamak için bulabildiğin en uzak köşelere gizlediğin şeyleri bir gün yeniden ortaya çıkarmak zorunda kaldığında,onları gizlemek için sarfettiğin çabanın iki katından fazlasını harcamalısın.Bir de ayak direnmeler işin çabası.Önüne çıkması muhtemel şeylerle karşılaşmaya hazır değilsen, endişeyle bekliyorsan,o vakit aramak gürültü kopararak gelen bir ölümü beklemek kadar zordur.
Hayatımın parçalarını nasıl bir araya getirebileceğim konusunda en küçük bir fikrim de yok.
Nereden başlamalı?
Başı ve sonu iç içe geçmiş bir hikayede ortaya çıkacağı anı karıştırmış bir kahraman gibiyim.Nerede ortaya çıksam yanlış karedeyim.
Altmışikiden tavşan yapmayı matematik problemi zanneden bir çocuğun çaresizliğine benziyor yaşadıklarım.Elde var olan şeyler sonuca ulaşmaya yetmiyor.Tüm uğraşlarımın beyhude olduğunu farkettiğimde yeniden başa dönüyorum.
Yeni işlemler,karmaşa,bitimsiz bir yolculuk...
Reklam