Oğuz Atay, nefret bile etmeyecek kadar soğuma hissini şöyle tarif ediyor: "Onu öfkeme layık bulmuyorum. Öfkem bana ait bir şey. Yakınlık hissetmediğim birine nasıl gösterebilirim onu?"
"Küçük bir ayrıntı bile sevinçlerin en büyüğünü yaratabilir.
Eşyalar, sesler, sözler, hüzünler, bir bakış, bir dokunuş...
Küçük şeylerin hayata anlam ve güzellik katabilir oluşuna inanıyorum."