Bu kitaptan anladığım ilk olarak çoğumuzun da yapmış olduğu gibi sevmediğimiz kişilere katlanmamız bir çıkar sağlamak amacıyla mı ya da başka neden den ötürü mü bunu söyleyemediğimiz olmuştur.Sevmediğimiz kişiye onu sevmediğimizi söyleyemeyiz,anlamasını sağlarız veya yumuşatarak söyleriz oysa kitaptaki baskarakterimiz bu konuda oldukça açık sevmediğine sevmediğini söylüyor arkadaşlık onun için bir sey ifade etmiyorsa arkadaş olalım mı diyen birine farketmez diyerek cevaplıyor.Hatta onla evlenmek isteyen birine karşı da farketmez diyor.Aklından geçen neyse ne hissediyorsa onu dile getirdiği için bu oyunun içinde yer almadığı için haliyle yabancılık çekiyor.
İkinci olarak ise insanın herseye alışacağından bahsediliyor.Karakterimiz suçundan dolayı hapise atıldığında çok çabuk bir zamanda alışıp hatta mutlu bile oluyor hatta onu ceza olarak bir ağacın içine koysalar bile alışacağından bahsediyor.Dostoyevski nin cok güzel bir sözü var bu konuda Önce biraz ağladılar ama alıştılar şimdi aşağılık insanoğlu her seye alışır diye.