Süreyya
@Seroca12
Sadece Çizerken ve okurken uzaklaşıyorum şu saçma düzenden..
92 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Eveeeett mükemmel bir baş ucu kitabı olucak değerde bir şaheser diyebilirim.Beni derinden etkileyen kitapların incelemesini yaparım genelde , ve uzun zaman sonra beni etkisi altına alan bir kitap oldu siddhartha .
Kitabı okudukça beni ,seni ,bizi kısacası bu hayata gelmiş her insandan bir parça gördüm, siddhartha için deki ben'i ve içsel dünyasının huzurunu bulmak için bir arayışa giriyor.çoğumuz gibi bizde bir arayış içinde değil miyiz zaten, hep bir anlam arayışı. Siddhartha, bilgelik için yola çıkıyor. Ya bizler? bilmesekte bir amacımız olmasada çoğu insan bir arayış içindedir peki bu arayışın sonu netlikmidir.bilinmez sonuç hep meçhul .Ama bazı insanların arayışları yoktur: kendileri olmaya ve kendilerini bulmaya korkarlar, anneleri ve babaları gibi olmak daha kolay geldiği için onların açtığı yoldan gitmeyi tercih ederler ve kendi yollarını çizmek yerine başka yollarda baska adımları takip etmeye mahkum kalırlar .
Ama siddhartha. “Kalabalığın oluşturduğu sürüde kimseye zararı olmayan aptal bir koyun” olmamaya kararlıydı ,Arkadaşı Govinda ile kendi özünü bulmak için yolculuğa çıkacaktı. Arınmış olmak; susamalardan, düşlerden, sevinçlerden, acılardan arınmış olarak; bensizlik düşünceleriyle mucizelere kapıları açmak... Gezgin birer samana olmak için yola çıkmışlardı.Yolculuk...
Kendi ben’ini bulma yolunda aşkı, mutluluğu, bilgiyi, hakikati, hikmeti arayış. Her şeyden önce nefesten arınmak, kendi ben’inin özüne girmeye çalışmak için girdiği uzun bir yolculuktu bu.Bence siddhartha ya bu yolculuğunda sizde eşlik edin derim bi an önce.
"Zaman gerçek değildir, Govinda, ben sık sık yaşadım bunu. Zaman da gerçek değilse, dünya ile sonsuzluk, acı ile mutluluk, kötü ile iyi arasında var gibi görünen çizgi de bir yanılgıdan başka bir şey değildir.”
Siddhartha..
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Paulo Coelho' nun okuduğum ilk kitabı, kesinlikle bir baş ucu kitabı olacak değerde bir başyapıt. okuduktan sonra eşsiz bir kalemi olan böyle bir yazarı neden şimdiye kadar keşfetmedim diye üzüldüm açıkçası ama bundan sonra devamı geleceği için mutluyum, gelelim asıl konuya Veronika'ya ..
Başta ilgimi çeken sadece isimi olsada okudukça hayatımı, şimdiki zamanımı sorgulatan biri haline geldi.
Zaman zaman hepimiz hayatımızda bir şeyler eksik olduğu için bıkmışızdır, ama en önemlisi alışagelmiş şu normal düzenimizden hep şikayet etmişizdir, dönüp bir kere bir şeyleri değiştirmek için kendimize soru sormamışız dır veyahut değiştirmek için çabalamamışızdır ,
çünkü; Bize göre hep başkaları suçludur..
Görünürde mutlu olmak için her şeye sahip olan Veronika için artık herşey kısır bir döngü halini almıştır sıradanlığın ve mutsuzluğun kıskacından kurtulup intihar'a kalkışır ve başarısız bir girişim olur bu ,ardından Villet'e bir akıl hastanesine yatırılır, ve içtiği ilaçlar kalbine hasar verdiğinden bir haftalık ömrü kaldığını duyar asıl her şey de o zaman başlar... evet o intihar etmek istemişti bu yaşamı ve duygusuz bir robota dönüşmüş olan kendinden nefret ediyordu çünkü, ama bir başkasından öleceğini duymak hem de hiç bir zahmete girişmeye gerek kalmadan, bu çok daha acıydı Villet'e kaldığı süre boyunca ,gerçek kimliğini kendini ve yaşama dair inancını geri kazanmıştı her ne kadar öleceğini bilsede ...
Villet görünürde delilerle dolu bir akıl hastanesi ama bence asıl anormal olanlar o duvarın ardına kalanlardı.. Her karakteri ayrı ayrı anlatmak isterdim çünkü hepsi hayatından bir şeyler katıyor .. ama bunun yerine hiç vakit kaybetmeden sizin bian önce okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Son olarak çok uzatmadan iletimi veronika'nın şu sözleriyle bitirmek isterim ; "O
Sokratesin'de dediği gibi;
Yüce Zeus Aşkına ! Felsefe severler için tek solukta okunulacak ,Okudukça düşündüren düşündükçe sorgulatan bir eser . Zaten insan sorguladıkça insan degilmidir? Atina halkı sokratesi, yeni tanrılar icat etmekle, var olan tanrılara inanmamakla ve gençleri yozlaştırmakla itham eder. Oysa onun derdi sonuna kadar öğrenmek ve öğretmekti.
4 bölümden oluşan sokratesin savunmasın'da en sevdiğim bölümün -PHAİDON- (ruh hakkında) bölümünde sokratesin , simmias ve kebes ile olan son felsefi konuşması olduğunu belirtmek isterim, sokratesin dostlarıyla
düşünmesi ve sorgulaması ölümünden çok son ana kadar dostlarıma ne katabilirim düşüncesi açıkçası beni çok etkiledi .Zaten tek işi felsefe yapmak olan bir insanın ögretmek ve öğrenmekten başka ne derdi olabilirdi ki.
Herkesin hayatında sokrates kadar olamasada ,her şekilde hayatını
Yaşamını ve ben biliyorum demek yerine bildiği şeyleri sorgulaması gerektiğine inanıyorum. Şimdiden okuyacaklara iyi okumalar dilerim. :)
