Sevim uğur
@Seug
Mutlu olmak, iyi ki varım, iyi ki yaşıyorum ve iyi ki bu güzellikleri görebiliyorum diyebilmek için öncelikle dünyaya insan olarak gelmek gerekiyor. Sonra da mutlu olmaya karar vermek... Bir gün nasıl olsa ölüp gideceğini, her şeyin biteceğini bilen insanoğlunun hayatta mutlu olabilmesinin tek yolu işte bu. Yoksa hayat onu mutlu etmenin peşinde hiç değil. Ne her sabah doğan güneş, ne geceleri gökyüzünde parlayan ay, ne yağmurlar, ne de kar, hiçbirinin cebinde mutluluk yok. İşte biz buradayız diyorlar sanki! İster mutlu ol, ister mutsuz, ister sevin ister kahrol, ister varol, ister yok ol... kimi bu güzelliklere baktıkça yalnızlığını, çaresizliğini, zayıflığını, her şeyin bir gün biteceğini, bu dünyanın nasıl da yalancı olduğunu görürken, kimi var olmaktan, yaşıyor olmaktan, henüz bir şeylerin bitmediğini hissetmekten mutluluk duyar.
Reklam
İnsanların konuşmalarını ilk defa işittiğimde bana çok tuhaf gelmişti. Devamlı farklı tonlarda konuşuyorlardı; yüz ifadelerini ve dik veya kambur duruşlarını da ses tonlarına göre değiştiriyorlardı. Aynı zamanda devamlı, hiç durmadan kollarını ellerini ve parmaklarını oynatıyorlardı. Biz kediler, sadece sesler çıkarıp farklı bakışlarımız ve çıkardığımız koku üstünden konuşurken, insanlar aynı anda sesleri, kolları, elleri, tüm bedenleri, yüz şekilleri ve gözleriyle konuşuyorlardı. Herhalde birbirlerini anlamakta güçlük çekiyor olmalılar ki konuşabilmek, anlaşabilmek için bu kadar çok etkene ihtiyaç duyuyor olmalılar.
Kuşlara özgür derler ama yağmur veya kar yağdığında, çölden geçmek zorunda kaldıklarında ve en önemlisi de sürüye karıştıklarında, nerede kalıyor o kuşların özgürlüğü? Okyanusta yüzen yunuslar gibi... Yunus balığının özgürlüğü de köpek balığı sürüsü ya da katil balinaların karşısına çıkıncaya kadar değil mi?
Reklam