Sevim uğur
@Seug
Adana
53 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Bazı sırları ömrü boyunca saklamak zorunda kalır insan. Her mezarın içine cansız bedenin yanında sakladığı sırlar da gömülür; hayatı boyunca görüp, işitip, yaşayıp anlatamadığı sırlar. Her insan, kimselere açık etmediği suçlarıyla, ayıplarıyla, hevesleriyle, hayalleriyle, günahlarıyla gömülür. Toprak, bu dünyanın en güvenilir sırdaşımdır.
Herkes hayatında en az bir kere deliriyor, düşüyor, kayboluyor ve hiç kimsenin delirmesi, düşüşü yahut kayboluşu bir başkasınınkine benzemiyor. Yıkımların her birinin kendine özel bir hikayesi var, bu yüzden de istisnasız herkes kendi başına gelenleri başkalarına kıyasla daha büyük bir felaket olarak görme yanılsaması içinde. Belki de insanın aradığı avuntuyu, teselliyi bulamayınca yaşadığı hayal kırıklığıyla sürüklendiği bir yanılsama bu.
Geçmişin nadir mutlu hatıralarını eşyalarıyla birlikte saklayan acılı kadınları asıl yaralayan, eşyaların kırılması, eskimesi veya bozulması değil, eskiye dair güzel izlerin hayatlarından bir anda silinmesiydi. Üzerine titredikleri, ihtimam gösterdikleri, bir nesneden ziyade ona yükledikleri duygulardı. O duygular, gözleri gibi sakındıkları kimi eşyaları eşsiz bir hale dönüştürüyor, benzerleriyle değiştirilmesini, yerine yenisinin alınmasını imkansızlaştırıyordu. Senelerce korumayı başardıkları şeylerin kırılması, kaybolması, solup gitmesi, o güzel anların bir daha yaşanmamacasına bitip gittiğini ilan ediyor ve bunu kabullenmek, canlarını her şeyden daha fazla acıtıyordu.
Reklam