Uzun saatler süren okumalar, notlar, düzeltmeler, uykusuz geceler ve bitmeyen sorular… Bugün bir tez izleme komitesini daha geride bıraktım. Bu yol bazen yorucu, bazen zorlayıcı ama her adım beni hayalini kurduğum hedefe biraz daha yaklaştırıyor. Ve bu yoğunluğun arasında bana sabırla eşlik eden, en stresli günlerimde yanımda olan eşime küçük bir teşekkür borcum vardı. Bugün biraz akademiyi, biraz hayatı kutladık. 🤍
Kafamın içi 90’lar pop ile haşır neşir olurken; eskisi gibi hızlı yaşamadığımı farkettim . Ritim değişti ama huzur artmaya başladı. Bilinçli sakinlik ve huzur dilerim efeniiim :))
Bugün tam olarak böyle hissediyorum: Nilgün Marmara’nın “Beklentim yokmuş gibi davranıp, içime dünyalar kadar olan umudu sığdırmaktan yoruldum.”dediği yerdeyim.