Sevda Zorlu
@Sevdaaaaaaaaaa
Beni bende demen, bende değilem
Bir ben var bende, benden içeri
Şu anda okuduğu kitaplar
BABAMIN GÖZYAŞLARI
Kitabın bana gelişi ile başlamazsam olmaz. Bir mesaj aldım. "Sana gönderdiğim kitabı okuyup alıntılayıp inceleme yazarsın umarım. Yazarı 1K dan, destek verelim " gibi cümlelerdi. Sitedeki pek çoğunuz kadar yoğun kitap okuyamıyorum. Annemin ve babamın sağlık problemleri çok üstüste geldi. Önce siteden sonra ortak tanıdıklarımız aracılığı ile dostluğumun pekiştiği bu güzel insanı kıramazdım. Kitap geldiğinde gerçekten şaşırdım. Kırmızı kalemle altı çizili cümleler yabancı değildi ama her cümle resimle desteklenmişti. Soru işaretleri vardı bazı yerlerde, yazarına sorulacak notları, antitez olacak birkaç cümle. Çok beğendim. Heyecanlandım. Nasıl bir okuma ile her cümlesi sindirilerek okunmuştu bu kitap? Kitabı okumadan bu okunma şekline hayran kaldım.
Sonra adı ilgimi çekti. BABAlar kız çocuklarının çok şeyidir. Hele de babanız uzun süredir hastaysa daha bir hassas oluyorsunuz bu konuda. Kitap yazarın öykü ve deneme çalışmalarından oluşmuş. Belli ki ilk kitabıydı. İçinden geldiği gibi yazılan, paylaşılan, hayata dair yaşanmışlıklarla pekiştirilen bir kitaptı. Öfke, kızgınlık, isyan, sorgulama, kendini ve hayatı çözmek adına pek çok duygu vardı. Sert bir anlatımı, keskin çizgileri vardı yazarın.
"Sizin, adaletsiz ve haksız insan ilişkileriniz batsın!" deniyordu bir yerlerinde. Bu cümle bana kitabın özeti gibi geldi. Her şey bu ilişkilerin dengesizliğinden böyleydi sanki. Çok sevmeler, çok kızmalar, çok özlemeler, çok istemeler, çok inanmalar, çok çok çok çoklar üstüneydi her şey kitapta. Belki daha ortaların, ılımlıların, kırmayanların, anlamaya çalışanların insanı olduğum için, özellikle kadınlar, aşk, tutku bölümleri bana ağır geldi. Bir kadının ruhunu onarmak, bedenini ve kalbini iyileştirmekle ilgili bir erkek gözüyle
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hasan Ali Toptaş benim için ne anlattığı değil nasıl anlattığı ile ilgilendiğim bir yazar. Kelimeleri en basit halleriyle, çok alışıldık bir cümle kurduğunu düşünürken, anlamın nezaketinden ve vuruculuğundan etkilenip, kelimeleri cümleye yerleştirmemiş, onlara dans ettirmiş hissine kapıldığınız bir yazar.
Gölgesizleri okuduğumda yazarını bilmeden okusam bir kitabı - ki bunu sıkça yaparım- evet bu kesinlikle Hasan Ali Toptaş kitabı diyebileceğim kadar yazara özgü bir kitap...
Var mıyız, yok muyuz?... Sorgulatan, kısacık bile yok oluşlara sayfalar sığdırıp, hayaldi, geçti diye toparlatan bir kitap... Gerçekten geçti mi? Nasıl yani? Ama nasıl olur ki? diye devam eden yüzlerce soru taşıyıp beyninizde, büyülü ama trajik bir yolculuğun sonu gelmiş ama etkisinden uzun süre gidememiş olursunuz. Sindirmeniz, üstünde düşünmeniz, kurgunun naif çizgisinde kendinize gelmeniz kitabın gücünü temsil eder benim için...
Şehir ve köy geçişleri, ağır duyguların iki farklı kesimde bulduğu yankı, olağanüstü olayların işlenişindeki gizem, havada kalan ama sonuç olarak belirtilen her durum sizi etkileyebilir. Gün içinde boşluk anında okunmaktan çok benim için kahvem ve fonda müziğimle okuduğum bir kitap. Okunur mu, okunmalı mı? Kesinlikle...
Sanat değeri taşıyan edebi bir eser mi, deseniz, değil... Olması da gerekmiyor zaten. İçinde anlatılan kişiler ve olaylar gerçek hayattan olmasa " yok canım, o kadar da değil, olmaz " derdim. Psikiyatrın izlenimleri ve hastaların yaşadıkları günlük dille, en yalın halle ve doğal ayrıntılarla aktarılıyor. Olayların içine onların gözüyle dahil oluyor, onların düşüncedeki değişimlerini izliyor, davranıştaki çelişkilerini rahatça fark ediyorsunuz. Hep acılı hayatlar, derin izler, yoğun duygular anlatılmış. Günümüzde, günümüze en yakın zamanda hala güçlü ve azimli kadınların bile küçücük mutluluklar, sevgi ihtiyacı, beğeni dileği ve sevgi uğruna çok önemli özverileri var. Bu güçlü kadınlar belki bir süre sonra hayatlarına muktedir olabiliyorlar ama yitik yılları ve geçmişleri kalplerinde derin acılar bırakıyor. Akıllı ve mantıklı olan bu kadınlar, yine duygularına yenik düşüp, zaafiyetlerinin ağır yükü ile yol alamadıkları belki de hayatın öğretisi olarak teselli bulacakları yıllar yaşıyorlar.
Peki ne yapmalıyız? Çok zeki, çok başarılı, çok eğitimli, çok kültürlü bile olsak biz kadınlar duygularımıza ve güçlü hislerimize hangi yaşta olursak olalım yeniliyorsak, toplumda yalnız biz değil, erkeklerimiz de bizim kadar önemli bunu bir daha görüyoruz. Hangi güçlü duygu bize yanılgılar yaşatıyorsa o yanımızı onarmalıyız. Sevdiklerimiz, sevenimiz, sevmeyi göze aldıklarımızla aynı duyguda ve aynı yolda yürüyor olmanın huzurunu yaşamak dileğiyle...
Biliyorum emek ama niye 3 hikayeden 1.sinde bile umduğumu bulamadım. Hiç Ahmet Ümit okumamış olsam belki bu kadar şaşırmazdım. Devam etmiycem. Popüler olması, her yerde reklamları olması sonucu değiştirmedi.
