Sevdfe
@Sevdfe
54 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Kolaylıkla inceleme yazılacak kitap değil. İçerisinde dönem siyasetine, halkına ve olaylarına bol bol atıf var. O dönem siyasetini yaşamadığım ve ilgili olmadığım için hepsini olması gerektiği gibi anladığımı düşünmüyorum. Okurken zorlandım. Yazarımız bilinç akışı şeklinde yazmış ve bazı zamanlar neyi nasıl anlattığını kaçırdım ve başa döndüm. Dil olarak çok başarılı bulduğum bir nokta var ki; yazarımız kadın ve anlatıcımız erkek. Ama o kadar doğal bir erkek anlatıcı var ki hayran kaldım. Aynı zamanda çok halk dili ve halk düşüncesi vardı bu da derin bir gözlem gerektirir diye düşünüyorum. Onun dışında zaman zaman yazarın neden yaptığını anlamadığım zaman karmaşaları vardı. “Yapmaktadır, etmektedir…” gibi cümleler beni hikayeden çok kopardı. Olayın ele alış biçimi bence çok etkileyiciydi. Bir araba yolcuğu ama yolculuktan çok daha fazlası. Karakterimizin hiç durmadan akan monoloğu ve hesaplaşması; kendisiyle, restorandaki garsonla, köyündeki ustasıyla… herkesle ve her şeyle. Upuzun bir overthinking. Beni okurken fazlasıyla yoran bir overthinking. Sonu çok çarpıcıydı. Kitabın son sayfasını kapattığımda bir puan yükselmişti kitap gözümde. Daha çok konuşulur bu kitap üstüne. Daha Bayram’ın karakterinden bahsetmedim bile. Bir sürü daha sevmediğim, bir o kadar sevdiğim şey var kitapta. Adalet Ağaoğluyla ilk defa tanışıyorum.
Kitabı beğendim. 15 yaşındaki biri de bu kitaptan bir sürü ders çıkarır, 45 yaşındaki biri de. Zamanın kıymeti, zamanın neye ne kadar harcanması gerektiğini gibi soruları ele alıyor. İnsanların soğuklaşması, kimsenin kimseye vaktinin kalmaması, duyguların artık vakit kaybı sanılması çok güzel işleniyor. Ne yazık ki çok tanıdık. Yavaş yavaş bizlerin de ne hobilerimize, ne de sevdiklerimize zamanımız oluyor. Bu ‘zamanım yok’ söylemini de günlük hayatımda sık sık düşünürdüm. Kimin neye, niye zamanı yok? Herkes amma da meşgul. Okuması oldukça kolay bir kitaptı. (Ele aldığı konuyu bunun dışında tutarak dilinden bahsediyorum tabii ki.) Kendimi sürekli bir şeyler kaçırıyormuş ve hiçbir şeye vakit yetiremiyormuş gibi hissettiğim zamanlarda, ki bu sık sık olur, açıp biraz karıştırmak istiyorum bu kitabı. Momo’yla tanışsam da hoş olabilirdi.
Hayatın koşuşturmacalı ve yoğun zamanlarında çok seviyorum Hesse okumayı. Boncuk oyununa giden bir yol haritası niyetine de bu kitabını okudum. Dinlendirici yatıştırıcı ve akıp giden bir kitaptı. Her kitabında az çok otobiyografik ögelerle zaten karşılaşıyoruz, durum bu kitabında da farklı değildi. Baş karakterimiz H.H.’nin katıldığı bir cemiyetle çıktıkları yolculuğu, sonrasını ve karakterimizin bazı sınavlarını okuyoruz. Cemiyete, kendine, hafızasına olan inancı sınanıyor. Boşluğa düşüp yine bu cemiyete tutunuyor ve cemiyet hikayesini yazmak istediğine karar veriyor. Nasıl yazacağını, neyi ne kadar yazağını kestiremiyor. Tarihi nasıl anlatmalı, nelere değinmeli karar veremiyor. Bu noktalarda tarih bilincimize dair çarpıcı çıkarımlarda bulunuyor. Kimin neyi nasıl anlattığını ve bakış açısıyla değişen tarih bilincini görüyoruz. Böyle böyle burada anlatmayacağım sonuca varıyoruz. Hesse okumaya seven herkes için bir dinlenme tesisi olabilir bu kitap.
