Şengal’e Ağıt
Dağ susar mı sandınız?
Şengal Dağı sustu sanmayın.
Her taşında bir annenin feryadı,
Her gölgesinde bir çocuğun adı kaldı.
Bir sabah karanlık indi,
Güneş tutuldu, toprak kanla doldu.
Kadınlarımız alınıp götürüldü,
Erkeklerimiz toprağa,
Kızlarımız zincire vuruldu.
Dağ susmadı, biz de susmadık,
Yıldızlara sorduk, rüzgâra anlattık:
“Bu yara bizim, bu acı bizim,
Bu soykırım insanlığın ayıbıdır!”
Anamızın gözyaşı kurur mu?
Şengal’in toprağı yetim kaldı.
Ama bir gün,
Bir gün o dağdan yine şarkılar yükselecek,
Yeniden yeşerecek bağ, bahçe, umut.
Bir halkın yüreği kolay yenilmez,
Bir halk unutmaz, affetmez.
Şengal’in hesabı sorulacak,
Kaybolan kızlar geri gelecek,
Ve biz yeniden doğacağız,
Küllerimizden, Şengal Dağı’ndan.