Raşit Ersoy
@Seven618
Ben tarafsız değilim. Açık seçik taraf tutuyorum;
Yobazlığa, ırkçılığa, gericiliğe karşıyım.
İnsanların sömürülmesine ve savaşa karşıyım.
Eşitlikten, sevgiden ve kardeşlik ten ve aydınlıktan yanayım .
218 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
_____Ne zaman umutlarımın peşine düşsem...
Çıkmaz bir sokakta buluyorum kendimi...
Ne zaman hayal kursam en tepesinden Düşüyorum...
Ne zaman bahar geldi desem,
Kara kışta buluyorum Ömrümü...
Ne zaman bir ateş yaksam içime,
Ciğerlerime kadar Üşüyorum...
Sen yaşamak de buna,
Ben yaşıyormuş gibi yapıyorum_____
Ne demişti Cahit Zarifoğlu;
"Çocukluğum beni çabucak terk ettiğinde anlamıştım; dünyâ acımasız bir misafirhaneydi."
Saygıyla 🙏
Rusya’nın ücra bir köyünde, rayların vidalarını sökerken yakalanan bir köylü sorgu odasındaydı.
Müfettiş: "Binlerce insanın canına kastettiğinin farkında mısın?
Neden söküyorsun o
Üniversitedeyim. Bir parkın önünden geçerken bir kediyle birkaç karga dikkatimi çekiyor. Kargalardan biri önce kedinin kuyruğunu, sonra başını gagalıyor. Kedi sinirleniyor ama aldırmamaya çalışıyor. Karga bir kez daha yapıyor. Bu kez kedi öfkeyle üzerine atılıyor. Karga yakındaki bir ağacın dalına konuyor. Kedi de sıçrıyor. Karga biraz daha yükseğe geçiyor. Kedi yine peşinden gidiyor. Sonra biraz daha yükseğe… Sonra biraz daha… Böylece karga, kediyi dallar boyunca ağacın en tepesine kadar çıkarıyor. Ardından kanatlarını açıp başka bir ağaca konuyor. Kedi ise olduğu yerde kalıyor. Ne karşı ağaca ulaşabilecek kadar çevik ne de aşağı inmeyi kolayca başarabilecek kadar rahat. Bir anlık öfkenin peşinden giderken kendini ait olmadığı bir yükseklikte buluyor. Bundan sonra yapabileceği tek şey, uzun süre aşağı inmeye çalışmak ve muhtemelen o kargaya kızmak oluyor. Bazı insanlar da hayatımıza böyle giriyor. Bizi doğrudan yenemiyorlar; ama öfkemizi, kırgınlığımızı, gururumuzu dürtüyorlar. Biz onları kovalamaya başladıkça onlar biraz daha uzaklaşıyor. Biz biraz daha peşlerinden gidiyoruz. Sonunda dönüp baktığımızda, kavganın çoktan bitmiş olduğunu; fakat kendimizi hiç istemediğimiz bir yerde bulduğumuzu fark ediyoruz. İnsan bazen düşmanına değil, onu kovalayan öfkesine yeniliyor.