Acaba herkes böyle büyük bir korku duyar mı, yalnızca kuliste kendini hissettirmeyen, ama onun dışında her zaman var olan ve gücünden hiçbir şey yitirmeyen bir korku? Sizde de böyle oluyor mu? Oysa sevinç, umut ve mutluluk niçin böyle değiller? Niçin gölgeler her zaman aydınlıktan daha güçlü?
O anda, geçen yıllar boyunca hep onunla birlikte yaşadığımı anladım. Aylar boyu görüşmediğimiz ve onu sürekli düşünmediğim dönemlerde bile bu olgu hiç değişmedi. Ortak yaşamımız, suskunlukla, kopmadan, gizlice devam etmişti.