" Gerçek şu ki Paris' in bütün çiçekleri, son taç yaprağına varana dek, asla acımı dindirmeyecekti ve belki bir parçam sonsuza kadar yas tutacak fakat artık anladım ki, gerçekten inandım ki, hayat hala güzel ve her gün bir lütuf. "
İnsanlara kızmama imkan yoktu, çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti ; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkan yoktu ; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına emniyet edebilir miydim?