Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz,yaşayıp gidecektim.Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu,benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.Bunu sonuna kadar götüremediysen kabahat senin değil..Bana hakikaten yaşamak imkanını verdiğin bir kaç ay için sana teşekkür ederim.Böyle bir kaç ay,bir kaç ömür kıymetinde değil midir?..
Bu akşam anladım ki,bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş.Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra,ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Bir müddet sustuk...Kafamın içinde ona söylenecek uçsuz bucaksız şeyler olduğunu hissediyordum, senelerce söylense bitmeyecek şeyler... Fakat hiçbiri şu anda aklıma gelmiyordu.O da bir şey demeden önüne bakıyordu.