Şeyda
@Seyda_1
Lisans
838 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Sabahattin Ali çok sevdiğim yazarlardan biridir. Muhteşem betimlemeleriyle kitaplarına beni çekiyor adeta. Yaşama dair bir çok alıntılar yapacağımız paragraflar sunuyor. Evet, yazar bu kitabında bana göre okuması biraz zor, yazı dili biraz ağır kelimeler kullansa da bence başından sonuna kadar kitabın içinde buluyorsunuz kendinizi. İnsanın ruh halini, içinde bulunduğu psikolojiyi okura çok güzel ulaştırdığını düşünüyorum. Genel anlamda yazar bu kitabında, toplum içerisinde her bireyin zorda kaldığı, içinden çıkamadığı durumlarda suçu içindeki şeytana attığını Ömer karakteri ile gözler önüne sermekte.
....
"İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizdeki şeytan yok... İçimizdeki aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var..."
Yazar bu kitabında Zezé'nin gençlik yıllarını bizlere anlatıyor. Hayatın gerçekleriyle yüzleşen, aşık olan, özgürlüğünü arayan ama hala çocuk ruhlu olan bir Zezé göreceksiniz bu kitapta.
Yeniden Zezéyi okumak içimdeki çocukla konuşmak gibiydi . Delifişekle Zezé macerasina bir nokta koyuyorum. Beni en çok hüzünlendiren, yüreğimin içinde bir yerlerde derin izler bırakan çocuğa hoşçakal diyorum...
.........
"Nicedir durup sana bakıyorum. Tek bir insanın içinde bunca hayat, bunca huzursuzluk mümkün değil."
Zezé, içimin derinliklerine oturan ve asla ordan çıkaramadığım çocuk. Herkesin kendi çocukluğundan bir parçanın toplamıdır belki de Zezénin yaşadıkları.
Şeker portakalı, hayal gücüne, zekasına bizleri hayran bırakan ve sevgisiz büyüyen böyle hayata tutunmaya çalışan yüreği güzel, ufak bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Kitapta yer yer eğlenceli,komik sahnelerin içinde kendimizi bulsak da beni en fazla hüzün kısmı etkiledi diyebilirim.Zezéyle yolculuğa çıkmak çok güzeldi..
Herkesin okumasını şiddetle tavsiye eder keyifli okumalar dilerim :))
.........
"Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek, eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi."
Adı bilinmeyen bir kentte,direksiyon başında trafik ışığının yeşile dönmesini bekleyen bir adamın aniden kör olmasıyla başlıyor her şey. Ancak bu körlük karanlığa değil beyaz bir boşluğun içine gömülmek gibi... Ardından tüm kente yayılan körlük, salgına dönüşüyor. İçinde yaşadığımız bu dönemde ve karantina kelimesine pekte uzak olmadığımız günlerde çok etkinelerek okuyacağınız bir kitap. Kitabın bize verdiği çok güzel mesajlar var. Zaman ve sabır kavramlarının da çok güzel işlendiğini düşünüyorum.
Sabredelim sevgili dostlar :)) Keyifli okumalar dilerim..
Stefan Zweig'ın her kitabını hayranlık duyarak bitiyorum. İnsan psikolojisini o kadar iyi ele alıyor ki hayran kalmamak elde değil..Yine tadı damağımda kalan bir eser.
Betimlemeleriyle ve bize hissettirdiği duygularıyla kendinizi kitabın içinde buluyorsunuz.Kitap; kendi iç hesaplaşmasını yapan, kendi kendini sorguya çeken ve içinde bir yerlerde benliğini keşfedip ortaya çıkaran bir adamın hikayesini bizlere sunuyor.
Keyifli okumalar :))
........
"O geceden arkadaşlarımdan hiçbirine söz etmedim; içimin bir zamanlar ne kadar ölü olduğunu asla bilmediler, şimdi nasıl çiçek açtığımı da asla anlamaycaklar."
