Nur Yıldırım
@Seyduna_
27 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Karamazov Kardeşler upuzun soluklu bir kitaptı ve okurken yer yer gereksiz ayrıntılarla yorduğu oldu beni, ama bu rus edebiyatında ve dostoyevskide klasikleşmiş bir tavır, haliyle bunun bilinci ve bin küsur sayfada mutlaka sıkılınabileceği düşüncesiyle okunursa daha rahat edilir diye düşünüyorum.
Onun dışında kitapta bolca toplumsal eleştri ve psikolojik çözümlemeler vardı. Psikolojik çözümleme konusunda yazarın kalemini çok beğeniyorum ve bu kitapta da tüm maharetini bizlere sunmuştu.
Yazarın 1800 lülerin Rusya'sında eleştirdiği çoğu şeyin şu an günümüzde de eleştirdiğimiz ve çözemediğimiz şeyler olması beni hayli şaşırttı.Toplumun yozlaşması ve 'problem' olarak nitelendirilen meseleler küçük farklar dışında günümüzden farksız . Bir çarkın içinde dönüyor gibiyiz, ya da insanoğlu hatalarına aşık olduğu için kaç yüzyıl geçerse geçsin benzer dürtülerle aynı saçmalıkları tekrarlıyor da denebilir.
Genel olarak güzel bir kitaptı. Bu kitabı okumaya birkaç kişiden Dostoyevski'nin en iyi kitabı tavsiyesi aldığım için başlamıştım. Okuduktan sonra benim için öyle olmadığına karar verdim. Suç ve Ceza bundan daha iyi diyebilirim.
`Son olarak (burası biraz spoiler) ; kitabın sonuna doğru yazarın çoğu karakteri delirtmesi bir okur olarak beni biraz rahatsız etti. Yani bilemiyorum neden çoğu karakter aynı anda bulaşıcıymış gibi delirmeye yüz tutar ki, bir tür kaçış gibiydi. Özellikle İvan'ın delirmesi üzdü. Çok ilgi çekici bir karakterdi o delirmeseydi daha farklı bir şekilde devam edebilirdi. Belki de realistik tutumu gereği böyle yazmıştır. Herhalükarda bende güzel bir izlenim bıraktı.
Sizlere iyi okumalar dilerimm.
Reklam
Bu kitabın incelemesini yazmak bile haddi aşmak gibi geliyor fakat okurkenki duygu düşünce ve fikir karışıklığımı aktarmak istiyorum.
Öncelikle kitapta da geçtiği gibi kesinlikle bu kitap sadece ehlinin eline düşmeli ; İçindeki metaforlar, anekdotlar hepsi çok girift en azından okuyan kişinin kelam felsefe ve tasavvuf adına belirli bir birikimi olması şart diye düşünüyorum. Aksi taktirde çok kolay dile pelesenk edilebilir. Benim az önce dile getirdiğim ilimler hakkında temel düzeyde bir birikimim olmasına rağmen üzerine çok düşündüğüm paragraflar cümleler oldu, çoğu zaman anlayamayıp tekrar tekrar okuduğum kısımlar oldu .Okuduğum neredeyse her sayfada fakültedeki tasavvuf ve kelam hocalarımla beraber bu kitabın atölyesini yapmak isteği hatta ihtiyacıyla doldum çünkü çoğu şeyi anlamakta yeterli değildim anlasam bile çoğu zaman bir izah ihtiyacı hissettim.
Buraya kadar kitabın kafa rahatlatmak veya zaman geçirmek için okunmayacak bir kitap olduğunu anlamışsınızdır.
Ben ilk okumaya başlarken bunu anlayamamıştım daha ütopik bekliyordum, ama beni teori denizinin içinde boğdu birnevi. Bu kadar geç bitirmemin nedeni de buydu sanırım. Zaten yoğun olan içeriğiyle zihnimi daha da meşgul edeceğini bildiğim için, zihnimi meşgul etmektense dinlendirmek istediğim zamanlarda olduğumdan bir türlü bitiremedim.
Velhasıl bu bir roman değil, tam anlamıyla bir kurgu da değil. Bu üzerine çalışmalar yapılması gereken alegorik kelamî-tasavvufî-felsefî müthiş bir eser :)
Neyse ben kitaptan hoşuma giden İbn Tüfeyl'in kendini eleştireceğini bildiği karşıt görüşlülerine yazdığı birkaç satırı ekleyip köşeme çekiliyorum:
Beni "akıl sahiplerinin yolundan sapmak, aklın yasalarını yabana atmak"la suçlayanlara hak veriyor ve onları, akılları ve akıl sahipleriyle baş başa bırakıyorum.Çünkü, onların
Günün birinde acıyı keşfeden küçük bir çocuğun öyküsü
Puan vermedi
Beklentim olmadan okuma saatlerimi doldurmak için okumaya başlamıştım bu kitabı , beni bu kadar etkileyeceğini düşünmemiştim. Anlatılanın yazarın kendi çocukluğu olduğunu anlayınca daha da etkileyici oldu benim için. Kalabalık ve yoksul bir ailede büyüyen Zezè çevresinde hep yaramazlıklarıyla tanınıyor, hatta kendisine çoğunlukla şeytanın ta kendisi olduğu söyleniyor. Ve her yaramazlığının sonu -şansı yaver gitmezse- kendisinin de bildiği gibi dayakla bitiyor. (Daha 5 yaşında olan bir çocuğun böyle ısrarla dövülmesi ve bu şekilde uslandığının düşünülmesiyse kitaptaki en can acıtan durumlardan biri) Zezé hayal dünyası çok renkli, nesnelere kişilikler yükleyip küçük deneyimlerini onlarla konuşacak kadar sevgi dolu bir çocuk aslında. Ailesinden alamadığı dolayısıyla da veremediği sevgisini portakal ağacıyla paylaşıyor. Çok geçmeden de Portugasıyla tanışıyor . Fakat gerçek mânâda sevgi gördüğü, bağlandığı o tek insanı kaybedince hayatındaki tüm rengi , heyecanı aynı anda yitiriyor. Ve bir çocuk kalbinin değer verdiği kişiyi kaybedişinden sonra hayattan nasıl koptuğunu görüyoruz. Öyle ki şöyle diyor " Acı insanın birlikte ölmesi gereken şeydi."
...
Küçük bir öneri ; yaklaşık son 50 sayfada yanınızda peçete bulundurabilirsiniz.
İçimizdeki Şeytan Sabahattin Ali'den okuduğum ikinci kitap oldu, ve bende bıraktığı etkiden dolayı sonuncusu olacak gibi gözüküyor.
Türk klasiklerinden çok okumayan biri olarak tamamen beklentisiz, sadece okuma kültürümün genişlemesi ve yazarın kalemini tanımak için böyle bir girişimde bulundum. Okurken gerek ana karakter gerekse bazı yan karakterler bende büyük bir mide bulantısı uyandırdı , Ömer'in iradesizliği ve sorumsuzluğu beni o kadar sıktı ki olmayan birine karşı en fazla bu kadar öfke duyabilirdim. Benim bu duyguları böyle net hissetmemde elbette yazarın büyük marifeti göz ardı edilemez . Ancak hayatın çok içinden olması ve realist dilinden mütevellit bende kıyafetime yapışıp çıkmayan bir sakız hissi bıraktı . Kürk Mantolu Madonna da bana aşırı hitap eden bir kitap değildi ama beni yazarın bu eseri kadar da itmemişti. İçimizdeki Şeytan ise aklımda bende hoş bir izlenim bırakmamış kitaplardan biri olarak kalacak.
