ŞND
@Seymanrdrmaz
Okumak, iki ruh arasında aşîkane bir mülakattır.
67 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Çok fazla ‘Kişisel Gelişim’ kitabı okumamış olmakla birlikte beklentimi tam da karşılamadı, okunsa da olurmuş, okunmasa da. İçerisinde mantıklı güzel ‘evet böyle olmalı’ dedirten cümleler vardı fakat belki yazar ın kültürel örneklerinden bilmiyorum eksik kaldı.
Reklam
Haruki Murakami ile ilk tanıştığım kitabı oldu. Yazarın dili ile tanışmayı ‘Zemberek Kuşunun Güncesi’ kitabı ile merak edip niyetlenmiştim, fakat okuduklarına ve tarzına güvendiğim bir ablanın Murakami’
yi anlamak istiyorsam ‘İmkansızın Şarkısı’ ile başlamam gerektiğini önerdi.
Kitabı çok çok beğendim, herkesin çok beğeneceği bir kitap değil doğrusu, melankolik bir tarzı var, ama aşırı karakteristik bir kitap, karakterleri betimleme biçimi o kadar kaliteli ki o melankolik de takılıp kalmıyor insan, biraz negatif olaylar hakim bu romanda, intiharlar var, ama bu bile anlatım biçimden mi bilmiyorum aşağı çekmiyor sizi, ana karakter “Vatanabe’nin” anlatımı ile birinci ağızdan şeklinde ilerliyor roman, Vatanebe’nin üçlü arkadaş ilişkisi… Karakterlerde koyu bir yalnızlık hakim, belki bu sebepten bilmiyorum okurken ayna gibiydi bana, büyük bir zevkle okudum, bu kısım spolier içerecek; dönüp incelememi okuduğumda hatırlamak istediğim için yazıyorum, spolier istemeyenler okumaya devam etmesin: Vatanabe, yakın arkadaşı Kızuki ve onun sevgilisi (iyileşmesini iyi olmasını yüksek bir sadakat ile beklemesine rağmen) Hatsumi nin intiharından sonra, hem kendisine iyi gelen hem yakın arkadaş olduğu ve de kendisinden hoşlandığını bildiği Midori’yi arar, en son ona gider.
Yazar Balzac ile tanışmam gerektiğine usta Cemil Meriç’in ‘Bu Ülke’ kitabında karar vermiştim, romancıların babası diye bahsedip birçok noktasını övüyordu yazarın
Fakat kitabı elimde aldığımda beklentim aşırı düşüktü, 1800 lü yılların yazarıydı ve bu çağda bana istediğimi veremeyebilirdi zira Dostoyevski’nin kitaplarında öyle oldum.
İlk 80 sayfa çok ağır gitti o kadarda akıcı gelmedi ama artık 90 sayfadan sonra her sayfayı not almak istiyorsunuz, mükemmel bir duygu ve düşünce betimleme yeteneğine sahip yazar, bu bugün bile hissediliyor, yerini bir başkası alabilir mi, almış mıdır bilmiyorum ama eğer alabilir olsaydı Balzac bu bildiğimiz Balzac olmazdı, ‘Goriot Baba’ ömrünü, canını ve tüm mal varlığını iki kızına adamış bir babanın, gitgide yiten can gücü ve mal varlığı karşısında kızlarının ve çevresinin nankör tutumunu anlatan bir hikaye, ne ‘Goriot Baba’yı ne de ona sahip çıkan öğrenci Eugene yi unutmak istemem, çok hoş ve hüzünlü bir hikayeydi. Kitap Balzac’ın ilk yapıtlarından ve kendisi de kitabı yazdığında çok ses getireceğini söylemiş ki öyle gerçekten,
bu zamanda bile kendini hala korumuşsa o zamana nasıl ses getirmiştir .
Bir Kişisel Gelişim Başyapıtı
Tam bir başyapıt!
Diyerek başlayacağım klişe olacak fakat tam anlamı ile öyle…
Öncelikle muhteşem bir eserdi, kişisel gelişim okumayı seven herkes sevecektir muhtemelen.
Detaylara gelecek olursam 60 sayfacık bu eseri sindirmek oturtmak için ağır ağır okudum, özellikle ders düzeni oturtmam gereken zamanlarda daima yanımda bulundurdum, MEB de okutulması gereken 100 temel eser içerisinde olması bana hem ‘çok iyi’ dedirtti, hem de şu kısmı eleştirdim; yazar kitap da eğitim sisteminde önemli birkaç noktayı da eleştiriyor, yıllar önce yazılmış bir eser, ne zamandır bilmem okunması gereken eserler arasında, fakat sistemde değişen bir şey yok henüz, sistem böyle iken bunu okumasını önerdiğiniz öğrenciler ne kadar istifade eder bilemiyorum, bu eleştirimi yapmadan geçemezdim.
Onun yanında yazar; çalışmanın mizaca, insana kadar en ince noktalarına bilgelikle değinmiş, not alıp çizdiğim yerleri çokça oldu, en önemlisi ise son sayfalar da öğrenciye maddeler vermiş, açıp açıp tekrar edilmeli hatırlanmalı maddeler, şahsen ben işaret koydum ve kitabı kitaplığa kaldırmayı düşünmüyorum, başucunda bir yerde olmalı ve ara ara açılmalı, kendini iradeli bir çalışmaya sokmak isteyen, düzeni ve çalışkanlığı seven, kişisel gelişimde kendine bir şey katmak isteyen her insan seve seve okuyacaktır, çoğu aşina olduğumuz cümleler de var evet ama bunu bir kitaptan istifade niyeti ile ele alıp ciddi bir şekilde azar azar da olsa okuyunca, etkisi farklı oluyor diye düşünüyorum.
Jane Austen in kitaplarında hep aynı yorumu yapıyorum genel olarak, tarzı belli ve bu gerçekten mükemmel bir uslüp ve dil ile kelimeleri karakterleri kullanma şekli.
İkna’ kitabında 3 kız kardeş ve bir baba ana karakterler, anneleri erkenden vefat etmiş, ortanca kız olan Anne Elliot un aynı insan ile 8 yıl sonra tekrar karşılaşmasını anlatıyor.
Yine en mütevazi karakteri başrol yapmış yazar
Ve yine bu kitabında da; kişilere giydirmiş olduğu karakterler ile akıllı ve duygusal davranma, ince düşünme ile mantık arasında ki farkı gösteriyor yazar.
İnsan 6 değil 60 kitabı olsaydı diyor
Reklam