Her sevginin merkezinde özlemek vardır kızım. Özlemediğini sevmez insan. Biraz özleşiriz, özleşiriz ki sıra kavuşmaya gelsin. Güneş neden batıyor sanıyorsun, özleyelim de tekrar isteyelim diye. İnsan neden uyuyor sanıyorsun, özleyelim de uyanalım, tekrar dönelim işimize gücümüze diye. Dünyada neden kötülük var sanıyorsun, iyiliği özleyelim de iyi insanlar da olsun diye. Her şey zıddıyla bilinir canım kızım. Babanı özle ki babanı daha çok sev.
Fırsat bulamıyoruz dökülmeye. Böyle beni anlayan birileri olunca anlatıveriyorum işte. Yoksa başımızı kaldırdığımız gibi yapmamız gereken şeyleri anlatıyor insanlar. Çok bunaldık hepimiz. Biliyorum, siz de anlatmak istiyorsunuz her şeyi. Çok bildiğinizden değil belki, içinizde tutamadığınızdan.
Babalık yerini ben doldurdum belki ama her insanın kalbinde açılmayı bekleyen bir Sevda kapısı vardır. Vakti geldiğinde o anahtara sahip kişi gelip orayı açacaktır kızım.
İçim kelebekli, aklım karışık, gözlerim hüzünden başka bir şeye bakmaya namüsait. Olsun, belki de inanmak lazım. Belki de imtihan olan sabır dedikleri Burdur. Belki bir gün bir mucize olur. Mucizeler zaten hep olurdu, yoksa tırtıllar fillerin yaşadığı bu dünyada nasıl yaşardı?