Ben ve bütün arkadaşlarım büyüyor, büyüdükçe değişiyorduk. Çocukluğumuz erişemeyecegimiz kadar uzakta kalıyordu bize hiç farkettirmeden. Zaman masumiyetimizi, katıksız neşemizi, mızıkçılıklarımızı, oyunbazlıklarımızı, kimimizin annesini, kimimizin babasını silerek geçip gidiyordu.
Bu muydu hayat? Bu kadar acımasız mıydı? İçim birden çok acıdı!