“Ayı ve İnsan” adında bir belgesel izledim. Orada, zamanında bir ayıyla boğuşmuş yaşlı bir adamın söyledikleri üzerine düşünüyorum bir süredir. Ayıyla karşılaştıklarında tüfeğini doğrultmuş. Ayı, o anda teslim olur gibi ellerini kaldırmış. “Bana bir şans verdi aslında, elleme beni herkes yoluna gitsin demek istedi” diyor ihtiyar. “Ancak ben bu şansı kullanamadım” diye devam ediyor. Tetiğe basmış ama tüfek tutukluk yapmış. Ardından ayıyla boğuşmaya başlamışlar. Sonra nasıl olmuşsa ayının elinden kurtulmayı başarmış ama epey darbe almış tabii, çenesinin yarısı ayının pençelerinde kalmış, izleri görebiliyorsun. Bunca korkuya ve hasara rağmen o adamın ayıdan saygıyla bahsetmesi, hatalı olduğunu kabul etmesi beni çok etkiledi. Bir kavgada çok yara alan her zaman haklıdır diye bir şey yok yani, sana artık hiç kızmıyorum Osman.