Şahar
@Shahar
~spiritüel okumalar ve alıntılar~
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·304 syf.·
4 günde okudu
·2025 7. kitabı
Boşluk ya da duygusuzluk çoğu yönden acıdan daha kötüdür. Pek çok insan bana, hiçbir şey hissetmemek yerine bir şeyler hissetmeyi tercih ettiğini söyler. Olmayan bir şeyi kabul etmek, anlamlandırmak ya da kelimelere dökmek çok zordur. Boşluk duygusunu kelimelere döküp bunu bir başkasına açıklamayı başarabilseniz bile, diğerlerinin bunu anlamlandırması çok zor olur. Boşluk, çoğu insana göre hiçbir şeye benzer. Hiçbir şey, hiçbir şeydir; ne iyi ne de kötü. Ancak bir insanın içindeki işleyişte, hiçbir şey kesinlikle bir şey demektir. Boşluk aslında kendi başına bir duygudur ve zamanla bunun çok yoğun ve güçlü bir duygu olabileceğini keşfettim. Aslında bu durumdan kaçmak için insanları her türlü aşırılığı yapmaya sürükleyen bir duygudur.
Robyn ergenliğinden beri, hayata dışarıdan bakan duygusunu yaşıyordu. 13 yaşında kendisindeki sorunun ne olduğunu merak etmeye başlamıştı. Harika bir çocukluğu vardı. Bu yüzden kendisini bu kadar kusurlu hissetmesinin bir açıklaması yoktu, içinde eksik bir şeyler vardı, onu hasta eden gizli bir boşluk. Kendini rahatlatabileceği tek yol öldüğünü hayal etmekti. Ölü olmak gerçekten çok büyük bir rahatlık olabilirdi. Hiçbir zaman kendini öldürmek gibi bir eğilimi olmamıştı ancak bu ihtimali bir güvenlik ağı olarak saklıyordu. Artık bu acıyı daha fazla tolere edemeyeceği bir noktaya ulaşırsa, her zaman hayatına son verme gibi bir seçeneği olabilirdi.
O zaman herhangi bir mücadele, boşluk, acı ya da yalnızlık duygusu olmayacaktı. Robyn 13 yaşından yetişkinlik yıllarına kadar kendini yatıştırmak için kendini öldürme fantezisine sığınmış ancak bununla ilgili tek bir kişiye bile hiçbir şey söylememişti.
Robyn, kendini hayatın dışında kalmış gibi hissediyordu; kendini bir film sahnesinde gibi kopuk, yalnız ve tam anlamıyla bilinmez hissediyordu. Sık sık hayatta kalmanın anlamını merak ediyordu. Hayat bu kadar boşsa, bu kadar acı veriyorsa, hiçbir ödüle layık görmüyorsa, o zaman neden yaşıyordu?
Robynin bütün hayatı boyunca yoğun bir yalnızlık içinde olduğunu belirtmek önemlidir. Ebeveynlerinin, bütün ailesinin ve arkadaşlarının onu çok sevdiğini biliyordu. Ancak sevildiğini hissetmiyordu. Gerçekten sizi tanımadığını bildiğiniz insanlar tarafından sevildiğinizi hissetmek oldukça zordur ve kimse Robyni gerçekten tanımıyordu. Hatta Robyn bile kendini tanımıyordu, insanlardan izole olmuş bir şekilde yaşıyordu. Diğer insanlar mutlu ve tam görünüyordu. Birbirlerini tanıyor, önemsiyor gibi görünüyorlardı ve özgürdüler. Diğer insanların kendilerini saklamak için mücadele ediyor gibi bir hâlleri yoktu.