Aleksitimi, bir kişinin duygu ile ilgili bilgi ve farkındalık eksikliğini tanımlar. Aşırı formunda ise, aleksitimik bir kişi nin duyguları hem kendisi hem de diğerleri için anlaşılmaz dır. Aleksitimik kişi hayatını, duygularını hoşgörüyle karşılama hatta deneyimleme konusunda isteksizlik yaşar. Aleksitimisi olan kişilerin gergin olmaya eğilimli olduğunu gözlemledim. Mesela, ortada hiçbir neden yokken diğerlerine vurabilirler ve bu davranış açık bir şekilde ilişkilerine zarar verir. Bu durum onları korkunç bir yalnızlık hissine sürüklerken diğerlerini uzak tutar.
32 yaşında, bana terapide söylediği “Harika ve gerçekten ayrıcalıklı bir çocuk luğum vardı ama keşke ölseydim diyorum. Bende gerçekten yanlış bir şeyler var.”
Narsist ebeveynler, çocuklarının kendilerinden ayrı bireyler olduğunun farkında değildir. Daha ziyade çocuklarını, kendi lerinin bir uzantısı olarak görürler. Çocukların ihtiyaçları, ebe veynlerin ihtiyaçlarına göre tanımlanır ve kendi ihtiyaçlarını ifade etmeye çalışan çocuklar; bencil ve düşüncesiz olmakla suçlanır.
Buradaki herkes beni iyileştirmek için ellerinden geleni yaptı. Doğrusunu isterseniz hepsinin Allah belasını versin. Yanlış anlaşılmasın, iyi niyete her zaman saygı duymuşumdur. Ancak bu, teşekkür edeceğim anlamına gelmiyor çünkü işe yaramadı. “Yine de” teşekkür eden insanlardan değilim. Bir teşekkürün başında “yine de” sözü geçiyorsa boşluklar çeşitli şekillerde doldurulabilir. Beceremediniz ama yine de teşekkür ederim. Bunları yaptığınıza göre beyinsiz olmalısınız ama yine de teşekkür ederim. Sizin yapacağınız işi... Her neyse, dediğim gibi, beni iyileştirmek istediler ama ben tedaviye cevap vermedim. Bilmediğim şeylere cevap vermem.